Flashback 1, de eerste tekenen

23 Aug

Dilemma:
Hoe geef je weer wat het leven voor je bedacht heeft en wat je in feite nooit mee had willen maken maar wat toch gebeurd en dat het verloop niet vaststaat maar kennelijk wel onvermijdelijk lijkt.

In de diverse flashbacks zal duidelijk worden wat bedoeld wordt met deze cryptische zin.

Een willekeurige werkdag ergens in het jaar 1998.
Ik ben zo juist op één van onze projecten geweest en heb zoals gebruikelijk samen met de monteur van de elektra-afdeling een rondje door het pand gedaan om wat probleempjes te bespreken.
Ik stap in de auto en pak de stofmap met projectgegevens die op de achterbank ligt.
Op het moment dat ik me vanaf de bestuurdersstoel half omdraai krijg ik pijn in de ribbenkast alsof er sprake is van kramp. Ik draai voorzichtig terug en blijf een poosje zitten tot de pijn wat wegtrekt. Gisteravond toch te zwaar getraind in de sportschool? Ik denk het wel en besteed er verder geen aandacht meer aan.

Er zullen nog veel keren volgen dat ik die pijn voel.

Een dag ergens in het jaar 2000.
Het is zaterdag en we zijn zoals we wel vaker doen aan het winkelen in b.v. Roosendaal, Goes of Bergen op Zoom.
Ria past wat kleding en ik wacht.
Op een gegeven moment kijk ik gedachteloos in de richting van een spiegel en zie een man staan met een grijs en grauw gezicht, een vermoeide blik en een lusteloze houding.

Dan realiseer ik me dat ik die persoon ben.

Als ik aan Ria vertel wat ik beleefde wordt de voor de hand liggende conclusie gesteld dat ik veel te hard werk en mezelf eens wat meer in acht moet nemen.

Ongeveer 2 jaar later zal blijken wat de werkelijke reden van het vermoeide voorkomen is.

Ergens begin van het jaar 2002.
Ik zit achter mijn bureau op de zaak. Het is zoals gebruikelijk een hectische toestand op de afdeling, er wordt druk gebeld, er staan een paar monteurs met elkaar te discussiëren over een technisch probleem, één van de mensen van de serviceafdeling voert via de telefoon een heftig gesprek met een klant en een paar mensen lachen hard om een mop die verteld wordt.
Als ik dit hele tafereel in me opneem dan realiseer ik me plotseling hoeveel energie iedereen lijkt te hebben en besef op dat moment dat ik die energie niet meer heb.

Ik voel me doodmoe.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: