Flashback 6, confronterende uren

23 Aug

Vervolg van dinsdag 14 mei 2002

Terug naar de spreekkamer van het Ikazia ziekenhuis
Ik vraag vervolgens wat er als behandeling mogelijk is. De dokter legt uit dat dit voornamelijk zal bestaan uit chemokuren maar eerst is er een bepaald protocol wat aangeeft dat er een aantal standaard onderzoeken moeten plaatsvinden om definitief vast te stellen of er sprake is van de ziekte van Kahler ofwel multipel myeloom. Dat betekent dat er een z.g. skeletstatusfoto dus een röntgen foto van het gehele skelet moet worden gemaakt en een beenmergpunctie moet worden uitgevoerd waarbij beenmerg wordt afgetapt en o.a. wordt onderzocht op het percentage plasmacellen.

Er moeten afspraken worden gemaakt voor de beide onderzoeken maar we hadden al een tijdje geleden een vakantie geboekt voor de weken 21 en 22 dus van 17 t/m 31 mei 2002 en dat zeg ik tegen de dokter meer met de bedoeling om te weten of dat door kan gaan maar de dokter zegt meteen dat hij vindt dat die vakantie gewoon door moet gaan. Waarschijnlijk was het voor hem meer met de gedachte van; als er een behandeling moet worden gestart dan komt er voorlopig niets meer van vakantie.

Normaal is er sprake van een wachtlijst voor beenmergpuncties maar omdat de vakantie dus van de dokter door moest gaan werd direct overgegaan tot actie. Aanvankelijk leek dat niet te lukken en zei de dokter dat hij het zelf wel even zou doen maar toen bleek toch een collega-hematoloog binnen een uur beschikbaar om de punctie uit te voeren.

De volgende uren gaan als in een droom voorbij.

Ik wil Ria bellen maar dat kan of mag kennelijk niet via een telefoon bij de poli dus ga ik naar de receptie en vraag of ik daar mag bellen.
Normaal wordt dan verwezen naar een telefooncel in de hal maar kennelijk ziet de man van de bewaking die daar normaal zit aan mijn gezicht dat het ernstig is. Ik krijg Ria aan de lijn en zeg; het is niet goed en vraag of ze wil regelen dat ze naar het ziekenhuis komt. Er wordt besloten dat ze Chantal op haar werk belt en dat zij met haar auto Ria ophaalt en naar Rotterdam rijdt.

Daarna is het wachten op de arts en assistente om de beenmergpunctie uit te voeren.

Er wordt begrepen dat het te hard zou zijn als ik gewoon in de wachtruimte gezet zou worden en daarom wordt er een verpleegster gecharterd die mij meeneemt naar een behandelruimte waar ik van haar wat te drinken krijg en verder samen met haar rustig kan zitten.

Ze zegt niets maar kijkt me soms meelevend aan. Ik zit in een stoel bij het raam en kijk niets ziend over het parkeerterrein voor de hoofdingang van het ziekenhuis, laat mijn gedachten de vrije loop en begin langzaam te beseffen wat er aan de hand is.

Zaterdag 10 mei dus 4 dagen geleden was het 30 jaar geleden dat we getrouwd zijn. Dat vertel ik de verpleegster en dat we toen voor Ria een cadeautje uit zijn wezen zoeken en op dat moment krijgen de emoties de overhand. Ze zegt; het geeft niet, ik begrijp het wel.

Na enige tijd, hoe lang weet ik niet meer, want het besef van tijd is er op zulke momenten niet, verschijnt een hematoloog, een vrouwelijke arts, en wordt in dezelfde ruimte een beenmergpunctie voorbereid en uitgevoerd. De dokter krijgt assistentie van de verpleegster die steeds bij me heeft gezeten.
De punctie vindt onder plaatselijke verdoving plaats in het borstbeen, het z.g. sternum, en is op het moment dat via een dikke naald die is ingebracht het beenmerg wordt opgezogen een pijnlijke aangelegenheid.

In de tijd dat de beenmergpunctie is uitgevoerd zijn Ria en Chantal in het ziekenhuis gearriveerd. Het moment dat we elkaar weer zien is onvergetelijk. Je weet geen van beide wat te doen en de gedachten en emoties vechten in je hoofd om voorrang.

We worden naar de afspraken balie van de interne poli teruggebracht en daar wordt een vervolg afspraak gemaakt voor 5 juni 2002 om 9.50 uur.
Dan zal de definitieve uitslag van de aard van de ziekte worden gegeven, de stand van zaken op dat moment en wordt een eventuele vervolg afgesproken voor verdere behandeling.

Ik kom thuis en breng de familie en de directie van Korporaal op de hoogte.

Advertisements

One Response to “Flashback 6, confronterende uren”

  1. Janny October 25, 2005 at 4:00 pm #

    Lieve jaap, toen jullie hoorden dat je Kahler hebt waren |Thijs en ik op vakantie in Luxenburg “klein zwitserland”. Onze vakanties overlapten elkaar. Ik zie me nog staan, buiten met m’n mobieltje, schitterend weer en ik bellen hoe de uitslag was. Lam geslagen, verbeisterd, dus toch….Een paar dagen later kwam de reactie…..huilen….. tot het tot me doordrong, het is echt waar!!!!!
    Ik dacht, maar ik wil nog veel verjaardagen samen vieren. Het is zo dubbel, ver van huis en horen dat je broer kanker heeft, waar we bang voor waren werd bevestigd.
    Toen we elkaar na onze vakanties weer zagen, zag ik een rust over je heen, een soort acceptatie van, ik ga er voor……
    Liefs van Janny 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: