Flashback 12, een aparte ervaring (vervolg).

7 Oct

We lopen zwijgend door de gang richting keuken waar ik de uitgang vermoed die leidt naar de truck die ik eerder al buiten had zien staan.
Via het trapje aangekomen in de oplegger komen we eerst in een enge smalle ruimte die vol staat met apparatuur, een klein bureau, een stoel en een groot beeldscherm. We gaan door een heel smal deurtje de ruimte in waar de eigenlijke MRI-scan apparatuur staat opgesteld.

De mijnheer verzoekt mij om mijn jas uit te doen en op een smalle tafel, zeg maar een brede plank te gaan liggen. De tafel steekt al gedeeltelijke in een groot ringvormig toestel. Hij verteld me, terwijl ik al gereed lig, met een emotieloze stem die verveling en desinteresse verraad, dat er een MRI-scan van mijn wervelkolom gemaakt gaat worden, dat dit een half uur duurt en dat ik in die tijd zo stil mogelijk moet liggen omdat het anders wel eens twee maal een half uur kan gaan duren.

Ik krijg een koptelefoon op maar die dient volgens de man ter voorkoming van gehoorschade als gevolg van lawaai wat de apparatuur veroorzaakt en verder om eventueel via een microfooniets aan mij mee te delen. Verder krijg ik in mijn hand een houdertje met een drukknop waarmee ik, wanneer het niet goed zou gaan, ik dat kenbaar kan maken. Ik maak nog aanstalten om te zeggen dat ik een CD bij me heb maar slik mijn woorden in als de man al direct achter het deurtje verdwenen is.

Wat er daarna gebeurt gaat volledig automatisch.
Ik schuif met plank en al een nauwe buis in en kom er tot mijn schrik achter dat ik me nog nauwelijks kan bewegen. Ik lig letterlijk klem met mijn armen tegen m’n lijf en met de wand van de buis een paar centimeter van mijn neus af. Ik probeer een gevoel van paniek te onderdrukken en vraag me vertwijfeld af hoe ik dit een half uur moet volhouden.

Ik weet dat ik nooit claustrofobisch (angst voor enge ruimtes) ben geweest, heb tenslotte vroeger al heel vaak voor mijn werk in kleine ruimtes onder vloeren gelegen maar dit gecombineerd met het aanzwellende lawaai valt toch wel tegen.

Ik doe mijn ogen dicht, probeer zo veel mogelijk mezelf te ontspannen en aan prettige dingen te denken; de vakantie van het voorjaar naar de Côte d’ Azur, de weldadige warmte, het prachtige licht, de zee die werkelijk zo blauw bleek als op de foto’s in de vakantieboeken, de rood-bruine rotsen langs de kustlijn, de mooie fijne sfeer van het Mediterrane, ‘s avonds laat de rust van het dorpspleintje in Le Canet, het heerlijk ontspannen zwemmen in het zwembad op het dakterras van het hotel nadat we een dag lang hadden genoten van allerlei bezienswaardigheden, de zangeres die als een reïncarnatie van Edith Piaf ‘s avonds in het hotel optrad en even onzeker en ongelukkig leek als de vrouw die ze imiteerde maar net zo goed ook over een formidabel stemgeluid bleek te beschikken, dit alles gaat door mijn gedachten en naarmate de tijd verstrijkt voel ik me rustiger worden.

Terwijl ik mijn gedachten de vrije loop laat gaan zwelt het zoemende, ratelende en brommende geluid beurtelings af- en aan. Gelukkig kan ik vanuit mijn vak en wat ik op internet gelezen heb een beetje voorstellen wat er om me heen in het apparaat gebeurd.
Het in een bepaalde frequentie in- uitschakelen van gigantisch grote elektrische spoelen die magnetisme opwekken in grote ringvormige ijzeren kernen; dat is wat er gebeurd.
En die grote ringvormige ijzeren kernen, daar wordt ik letterlijk door omringt en de magnetische stroom die opgewekt wordt gaat door mijn lichaam heen.

Ik denk onwillekeurig aan vroeger toen ik op school moest leren wat magnetische versterkers waren en hoe ze werkten. Nu ervaar- hoor- en voel ik wat ik toen geleerd heb.

Toen was het leuk, mooi en interessant en nu is het alleen vervelend en akelig.

Ik heb geen notie van tijd.

Hoe lang lig ik nu al zo?

Lig ik stil genoeg?

Ik tracht aan de hand van hetgeen ik hoor te raden hoe ver het proces is maar dat lukt niet echt.

Plotseling stopt het lawaai en een paar seconden later hoor ik het schuifdeurtje open gaan. Terwijl ik nog in mijn oncomfortabele houding op de plank lig hoor ik een stem die zegt; “u bent klaar”.

Ik ga zitten en raak wat duizelig kennelijk doordat mijn bloed plotseling weer kan stromen zoals het hoort.

“Vergeet uw jas niet” zegt de man en verdwijnt weer naar de voorruimte.
Als ik mijn jas aangetrokken heb en door het schuifdeurtje de voorruimte in ga zit hij achter het bureautje en kijkt volledig gebiologeerd naar het beeldscherm voor zijn neus. Zonder op te kijken voegt hij me toe; “je weet wel waar je heen moet hè?” en laat me verder aan mijn lot over.
Het blijkt kennelijk niet nodig om b.v. te zeggen dat ik het goed gedaan heb.

Verward stap ik naar buiten en terwijl ik buiten op het trapje sta snuif ik mijn longen vol frisse lucht.
Als ik langs het gebouw naar mijn fiets loop vraag ik me af hoe oudere mensen die angstig en onzeker zijn en totaal niet weten wat er met ze gebeurd dit zouden ervaren.
Waarom vond de man het niet nodig om te vragen of ik muziek bij me had of om af- en toe via de koptelefoon te vragen hoe het ging of te melden hoe lang het nog zou duren!?

Op deze vragen zal ik geen antwoord krijgen maar de ervaring zal ik nooit vergeten.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: