Een rondje Ikazia.

7 Nov

maandag 7 november 2005
Het is half zeven en nog aarde donker als ik in de auto stap om naar het Ikazia ziekenhuis in Rotterdam te gaan. Ik moet me om 8.00 uur op de röntgen afdeling melden voor het maken van een z.g. skeletstatusfoto en daarna ga ik bloed laten prikken en de gisteren verzamelde 24-uurs urine afgeven. Het is nauwelijks het vermelden waard want ik heb dit sinds begin 2002 al zo vaak meegemaakt dat het routine is geworden. Verrassingen zijn er in ieder geval voor dit gebeuren niet meer maar ik zal deze keer toch proberen te omschrijven wat er zoal door mijn hoofd gaat.

Dat er de laatste week veel gedachten zijn dat is zeker het geval. Omdat ik ziek thuis zit en het controle bezoek aan de internist-oncoloog er weer aan zit te komen vind ik het steeds moeilijker om e.e.a. te relativeren en besef ik steeds meer dat het geen griepje is waar ik voor thuis zit maar dat er van alles in mijn lichaam gebeurd wat niet goed- is en voelt.

Elk verschijnsel en ervaren van de ziekte door voornamelijk de botpijn probeer ik te beredeneren en een plaatsje te geven maar uiteindelijk kom ik voor mezelf toch steeds weer tot de conclusie dat wat ik ervaar niet normaal- is of gevonden kan worden.

Wanneer je ‘s nachts wakker wordt en b.v. in je hand elk botje letterlijk voelt zitten door de pijn die in het ritme van mijn hartslag bonkt dan is het moeilijk om dit te relativeren. Daar komt bij, de wetenschap dat het in de loop van de tijd alleen maar erger zal worden en dan is het wel duidelijk waarom ik de laatste tijd soms wat depressief ben.

Of zou het toch alleen maar het vallen van de bladeren zijn??

Het is rustig op de weg. Normaal rijd ik voor mijn werk naar de zaak ongeveer een half uur later dezelfde weg tot Oud-Beijerland en dan kan het verkeer op de N59 bij Schaapsweg al behoorlijk in elkaar lopen. Wanneer er dan op de A29 een vrachtwagen één keer het inhaalverbod negeert en toch een inhaalmanoeuvre uithaalt dan staat er een kwartier later toch mooi een file die je vervolgens nooit in de fileberichten hoort.

Maar nu rijdt het vlot door en arriveer ik om half acht bij Ikazia. Ik parkeer de auto op het voormalige schoolplein bij het Nova College. Het is nog rustig en ik zie voornamelijk mensen met hun ziekenhuis outfit al aan op weg naar hun werk.
Na in de auto nog wat gewacht te hebben pak ik mijn plastic tasje met de flacon met urine en loop langs het ziekenhuis richting hoofdingang.

Op de röntgen afdeling op de eerste verdieping aangekomen meld ik me aan de balie en wordt door een dame, die het samen met een collega druk heeft met verhalen van belevenissen van het afgelopen weekend, doorverwezen naar wachtruimte 3 wat niet meer is dan een verzameling stoelen op de gang.
Tegenover de rij stoelen aan de overkant van de gang kijk ik tegen een aantal deuren van kleedruimtes aan en ik vind het altijd weer een sport om te raden uit welke deur de röntgen laborante deze keer zal komen om mij op te halen. Ik zit er helemaal naast; ze komt 5 deuren terug richting balie naar buiten.

Ik kleed me in het hokje uit en wordt in de röntgenruimte al opgewacht. De apparatuur lijkt gloed nieuw en dat blijkt bij navraag ook zo te zijn.

Ik moet op de tafel gaan liggen met boven me het apparaat waarin een glaasje te zien is met een 2-tal draden die een kruis vormen wat te zien is wanneer het licht binnenin even ingeschakeld wordt.
Omdat ik al de nodige ervaring heb gaat het nemen van een fors aantal foto’s in een vrij rap tempo. Elk lichaamsdeel wordt geröntgend, soms in één keer maar meestal in een paar shots naast elkaar waarbij de gebieden elkaar ongeveer 1 centimeter overlappen, althans dat zegt de laborante tegen haar collega die achter het glas zit en via het beeldscherm bij mij constant letterlijk naar binnen zit te kijken.

Zonder dat ik er veel van verwacht probeer ik toch uit hun blikken, de manier waarop ze kijken en wat ze zeggen op te maken wat het resultaat is van de afbeeldingen die zij wel voor hun neus hebben maar ik wordt er niet wijzer van. Ik zou gemakkelijk iets kunnen veronderstellen wat ik niet- of juist wel zou willen horen en dan is de ervaring dat je dat ook hoort maar ik dwing mezelf dat niet te doen. Het heeft geen zin want het resultaat is dat ik vervolgens anderhalve week lang met verkeerde gedachten en veronderstellingen rondloop en dat schiet ook niet op.

Na een klein half uur krijg ik de mededeling dat alle foto’s gelukt zijn en dat ik mezelf aan kan kleden en weg mag.
Nadat ik ben aangekleed loop ik via de gang en het trappenhuis één verdieping hoger naar de afdeling bloedprikken en meld me daar. Er zit bijna niemand in de wachtruimte dus ik ben vrijwel gelijk aan de beurt.

Stilzwijgend zet de prik-mevrouw geroutineerd de naald in mijn arm en tapt een stuk of zes buisjes vol, pleistert het gaatje af en klaar zijn we weeral.

In de centrale hal bij de hoofdingang koop ik bij de koffiecorner een kop koffie en drink die in de wachtruimte op mijn gemak op.

Terwijl ik daar zo zit verbaas ik me zoals altijd weer over de onmogelijke wijze waarop de centrale hal architectonisch in elkaar zit en over de kleurstelling van het geheel en kan niet nalaten om mezelf ironisch af te vragen of degene die dit bedacht heeft trots op zichzelf is geweest.

Je moet wel een hekel aan mensen hebben om te bedenken dat een centrale hal van een ziekenhuis volgens een split-level systeem moet worden gebouwd dus zeg maar, diverse niveau’s op verschillende hoogtes en met elkaar verbonden met trappen van ongeveer 8 treden; een nachtmerrie voor de eerste de beste rolstoelgebruiker. Er bevindt zich nergens een lift alleen is er een trap halverwege de hal, die echt onneembaar is voor iemand die niet in staat is om te lopen, voorzien van een monsterlijk uitziende traplift waar niemand mee om weet te gaan.

Wanneer ik dit zo terug lees lijkt het net een beschrijving van een heel kwade droom.

De kleurstelling van het geheel maakt het allemaal nog erger; zwart met hier en daar wat blauwe accenten. Een plafond van gitzwart geverfde houten delen met hier en daar een wit-glazen plafonnière.
De bruine tegels en de blauwe vloerbedekking maken het geheel af.

Ik twijfel of ik de vergelijking zal maken maar doe het toch; er zijn veel mortuaria die gezelliger en meer sfeervol lijken dan de centrale hal van het Ikazia ziekenhuis in Rotterdam.

Zo, dat lucht op!

Advertisements

3 Responses to “Een rondje Ikazia.”

  1. Cliff van Ooststroom November 12, 2005 at 1:20 pm #

    Beste Jaap en Ria,

    Bedankt voor je berichtje op mijn weblog. De bewondering voor het omgaan met het feit dat je ernstig ziek bent is uiteraard wederzijds, zeker wanneer je beschrijft dat je flink last van botpijnen hebt (wat mij tot op heden enigszins bespaard is gebleven).
    Wat mij ook opvalt in je stukjes is het belang van de steun van vrouw en kinderen in de perioden dat je het het moeilijkst hebt (van een griep tot een slecht bericht), dat je onzekerheid en twijfels gehoord worden.
    Ik hoop zeker dat wij contact houden om ervaringen uit te kunnen wisselen, ik heb reeds een email naar je gewone emailadres gestuurd, al weet ik niet of deze is aangekomen.

    Groetjes,

    Cliff van Ooststroom

  2. johan vandenberghe July 21, 2010 at 2:23 am #

    veel steun gehad deze nacht bij het lezen ik wens jou en jullie veel sterkte mijn man heeft reeds 2 jaar kahler na stamceltransplant in CR had wel ingeduekte wervel wij kunnen lees ik kzn nt om met de angst bij iedere pijn vb th vn ribben te denken dat er herval is dit is zeer moeilijk je kunt toch nt iedere dag nr dr Hoe gaat het nu bij jou hopelijk nog altijd goed

  3. johan vandenberghe September 4, 2010 at 2:07 pm #

    door bij het zien vn de skeletfoto s dat er rib gebroken,geweest is die nu aan het herstellen is en ook verregaande osteolitische letsels rond de plaats vn de wervelindeuking die al geopereerd is geweest moet johan nu controle petscan hebben bij de laatste conrole in sept vorig jaar was allles weg en was hij in volledige remissie de problemen met de ribben zijn begonnen in mie nu zijn we ontzettend bang voor herval in het bloed kan dat niet gecontroleerd worden vermits johan een niet secreterend meyeloma heeft dr de goede respons op de stamceltransplantatie hadden we zo een goede hoop en nu nog geen 2 jaar later dit ik weet wel we hebben nog geen uitslag mr we zijn bijlange nt zo moedig als jullie ik zou willen zlle hulp een raad vragen aan iedereen die die kan geven want vr de moment gaat het echt nt meer ik kan hem niet helpen omdat ik zelf nt meer kan ik denk dat dooor de agressieve therapie de ziekte nu agressief is geworden en dat ik hem binnen de kortste tijd kwijt zal zijn hij is altijd mijn rots geweest ik was altijd de klager de zieke en nu kan ik er niet zijn vr hem we zijn bang en ik ben verlamd daardoor alle hulp is welkom hopend dat met jullie alles goed gaat dank ik vr het lezen van dit epistel alvast groetjes veerle en johan vandenberghe

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: