Archive | January, 2006

Je vraagt er niet om maar toch gebeurt het.

28 Jan

dinsdag 24 januari 2006
Het is ongeveer half acht ‘s morgens dus nog donker maar rustig en droog weer, en ik ben onderweg naar de zaak in Oud-Beijerland en zit met de auto op de A29 tussen Numansdorp en Oud-Beijerland.

Gek, ik realiseer me terwijl ik dit schrijf dat ik mijn logs vaak begin met een zin waarin ik beschrijf dat ik ergens onderweg zit of ergens ben aangekomen maar goed, origineler kan ik het ook niet maken en het is nu eenmaal niet mogelijk om ergens te zijn zonder er naar toe te gaan…… vandaar…… geloof ik.

Ik zal later nog weleens bekijken of ik het nu zelf nog snap.

Maar goed, ik kan er nu wel geintjes over maken maar direct na het genoemde tijdstip was het allemaal even niet zo leuk meer.

Ik hoor een klap, op hetzelfde moment het gevoel dat ik ergens overheen rijd en vervolgens een boel geraas onder de auto.
Ik heb voor me op de weg niets bijzonders gezien en denk direct dat misschien de uitlaat los geslagen is. Toch maakt de motor niet meer geluid dan normaal.

Iets verderop is een groot parkeerterrein en ik besluit om daar te stoppen om poolshogte te nemen.

Ik rijd langzaam over de vluchtstrook verder met mijn knipperlichten aan en op de parkeerplaats aangekomen rijd ik het gedeelte voor personenauto’s op.
Als ik uitgestapt ben en de auto in het schemerdonker inspecteer zie ik dat aan de voorzijde een groot deel van de bumper, dus de voorspoiler verdwenen is en een aantal stukken hangen nog een beetje zielig richting wegdek. Verder is het roostertje in de luchtinlaat voor de koelradiateur verdwenen. Gelukkig zie ik niet dat er olie of koelvloeistof lekt want dat betekend in iedergeval dat de schade niet verder gaat dan het kunststof van de carosserie.

Nou dat is dan duidelijk en verder kan ik niet zeggen dat ik me op dat moment erg gelukkig voelde.

Er heeft kennelijk iets op de weg gelegen waar ik tegenaan ben gereden.

Terwijl ik even peinzend bij de auto sta bij te komen van de schrik zie ik verderop, op het gedeelte van het parkeerterrein wat voor vrachtverkeer bedoeld is, een grote dieplader staan die een kraan vervoerd. Ik zie in het half donker dat een figuur, ik denk de chauffeur van de combinatie, onderzoekend om het gevaarte heen loopt. Ik bedenk me geen seconde, pak mijn schadeformulier uit het handschoenenkastje en maak aanstalten om naar persoon toe te lopen. Op hetzelfde moment zie ik dat de chauffeur alweer is ingestapt en meteen wegrijdt, mij twijfelachtig achterlatend.
Er gaat op dat moment van alles door mijn hoofd. Zal ik instappen en het bijzondere vervoer proberen in te halen; is mijn eerste veronderstelling dat er iets van de dieplader is afgevallen wel terecht; wanneer ik de combinatie inhaal kan ik het dan voor elkaar krijgen dat hij stopt; hoe gevaarlijk is zo’n actie en zal de chauffeur toegeven dat hij inderdaad iets verloren is en vervolgens zeggen dat hij schuldig is!!???
Zeker dat laatste doet me besluiten om er niet achteraan te gaan.
Verder is het te donker en te veraf om nog een kenteken te kunnen ontwaren.

Vertwijfeld stap ik in en blijf een tijdje rustig zitten om mijn gedachten weer een beetje op een rijtje te krijgen.
Ik bedenk terwijl ik daar zo in het donker zit dat het bizar is dat ik al sinds een aantal jaren iets heb waar ik nooit om gevraagd heb, niets aan kan doen maar toch het gevoel heb dat ik daar redelijk mee om kan gaan en zeker geaccepteerd heb dat hetgeen ik heb en nog ga meemaken onvermijdelijk lijkt maar op dit moment gebeurd me iets waar ik ook niet om vroeg en niets aan kon doen en vervolgens voel ik me van deze gebeurtenis behoorlijk van slag.

Achteraf zal blijken dat dat gevoel nog de gehele dag zal voortduren.

Onwillekeurig moet ik denken aan mijn Kahler-maatje Lut uit België en hoe zij op de vorige alinea zal reageren.
Voor diegenen die maar terloops van mijn reilen en zeilen kennis nemen en dus niet weten wie Lut is; Lut is een 42-jarige vrouw die woont in Wingene, België in de buurt van Brugge en die ook de ziekte van Kahler heeft. We corresponderen al geruime tijd via e-mail, soms een hele tijd niet en soms om de paar dagen of wel meerdere keren per dag.
Lut heeft in november 2004 een autologe stamcel transplantatie ondergaan en wij, Ria en ik en absoluut velen met mij vinden dat ze fantastisch met haar ziekte om gaat en vaak heel wijze dingen schrijft, soms in reactie op wat ik weleens geschreven heb en waarbij zij wanneer ze dat nodig acht ervoor zorgt dat ze met welgekozen en wijze woorden ons de ogen opend waardoor we dingen weer zien zoals ze werkelijk zijn. Kortom, Lut betekent soms en zeker de laatste weken meer voor ons dan ze, denk ik, beseft.

En zo zijn we dan in één keer beland vanaf de A29 bij Numansdorp tot in Wingene, België.

Ik begrijp nu ook wat ik aan het begin van mijn log schreef over vertrekken en aankomen.

Nog even terug naar die dinsdagmorgen op de A29:
Een stukje verderop bevindt zich een tankstation en ik ben daar weer gestopt om bij het licht van de lichtmasten verder te onderzoeken wat er aan de hand was. Het bleek dat een loshangend stuk kunststof van de spoiler kennelijk bij hogere snelheid omlaag boog en over het wegdek schuurde. Na dit te hebben afgebroken ben ik verder gereden naar de zaak waar pas een beetje de schrik in mijn benen kwam.
Op de zaak heb ik mijn verzekeringsmaatschappij gebeld, het schadeformulier ingevuld en een afspraak gemaakt met een schade reparatiebedrijf om de schade te laten taxeren.

€ 700,–, is dat niet wat veel voor een stukje plastic?

En wie is er nu schuldig; dat wil de verzekering ook wel weten!?

We zien wel. Het had erger kunnen zijn zeggen we dan toch altijd?

Min-of meer zachtjesaan in rustiger vaarwater

14 Jan

zaterdag 14 januari 2006
Het is mooi, zonnig en rustig winterweer en Ria en de tweeling zijn naar Hellevoetsluis om nog wat spullen voor het huis van Simone te kopen.

Vanmorgen heb ik Jan-Jaap gebeld, ik maakte hem wakker met mijn telefoontje, en hij zou vanmiddag weer gaan oefenen met de band. Het is belangrijk want er is voor as. donderdag 19 januari in de EXIT in Rotterdam een optreden gepland en dit is de eerste performance na het uitbrengen van de demo-CD van Madisun. Check de site van de band maar via de link op deze web-log.

Vorige week zaterdag heb ik samen met Simone alles wat in het Bachplantsoen losgemaakt moest worden verwijderd. Later is met de nieuwe bewoonster afgesproken dat wij de spijkerlatjes voor de vloerbedekking in de woonkamer zouden laten liggen dus die hoefden wij gelukkig niet te verwijderen want dat had nog een hele klus geworden.

Verschenen zondagavond stond dan in de vorige woning van Simone aan het Bachplantsoen alles ingepakt en gereed voor de verhuizers en in de nieuwe woning aan de Marijkelaan was toch alles op tijd gereed en schoongemaakt.
Het schouwtje is op tijd gereed gekomen en de sfeerhaard is erin geplaatst en ik moet zeggen; het is super geworden en precies zoals we het bedacht hadden.
Maandagmorgen waren de verhuizers op tijd en hebben er de hele dag over gedaan om in 2 ritten alles over te brengen. Ze waren van een bestelbus met een forse aanhanger erachter dus konden niet zoveel in één rit meenemen.

Maandagavond stond dus alles in de Marijkelaan min- of meer op zijn plaats. De zithoek met de bank en de salontafeltjes waren in eerste instantie aan de straatzijde neergezet maar dat bleek al gauw niet zo’n goed idee want zodra je de woonkamer binnenkwam liep je klem tegen de meubels. Verder keek je, zodra je op de bank ging zitten de overbuurvrouw recht in het gezicht. Simone heeft wel niets te verbergen maar dit ging toch wel wat te ver dus de volgende dag is de eettafel aan de straatkant gezet en de bank, salontafel en het TV- en audiomeubel staan nu aan de achterzijde en dat is veel beter, zeker omdat het zicht op het schouwtje ook veel beter is.

Ik ben zelf afgelopen maandag weer aan het werk gegaan en heb me i.o.m. de directie voor 100% arbeidsgeschikt gemeld.
In het algemeen gaat het wel met de pijn en conditie maar in de loop van de week begon het wel steeds meer op te breken.
Gisteren, vrijdag heb ik een snipperdag genomen om nog e.e.a. bij Simone na te rooien maar dat viel niet mee. Klusjes zoals het aansluiten van de wasmachine, de TV- en audioinstallatie en het installeren van de PC met alles wat daarbij hoort zijn op zich geen grote projecten maar het viel jammer genoeg wel tegen.
Vandaag en morgen houd ik daarom mijn gemak maar en maandag heb ik nog een vrije dag dus dan kan ik nog wat dingetjes aan pakken.

De beste wensen en de laatste loodjes!

1 Jan

Zondag 1 januari 2006

Allereerst wil ik ook namens Ria iedereen een heel goed, gezond maar bovenal gezegend 2006 toewensen!

Ik moet wel zeggen dat wij door de drukte in het huis van Simone nauwelijks besef hebben van het feit dat het alweer Nieuwjaar is.

De laatste loodjes wegen bijna letterlijk erg zwaar en om eerlijk te zijn; we zitten er wel een beetje doorheen.
Vooral de verschillende deadlines van o.a. vloerbedekking op de verdieping en as. woensdag laminaat in de woonkamer en de gang en zeil in de keuken en de verhuizing op 9 januari as. doen ons een beetje de das om omdat het steeds voor die verschillende tijdstippen noodzakelijk is dat bepaalde dingen die we zelf moeten doen zoals verven, behangen en in de structuurverf zetten in een te klein tijdsbestek moeten worden gerealiseerd.
Daarbij is het moeilijkste struikelblok het feit dat ik soms een een dag lekker aan de slag ben en veel presteer en vervolgens de volgende dag geen cent waard ben en zwaar gefrusteerd thuis zit af te wachten.

Het belangsrijkst is nu nog dat het schouwtje voor de sfeerhaard voor as. woensdag betimmerd is en dat de woonkamer dan helemaal in de structuurverf staat. Het schouwtje is al helemaal uitgeraggeld en vrijdagmiddag hebben we met kunst en, bijna letterlijk, vliegwerk platen MDF in Middelharnis gehaald.
De boel lag goed en stevig op de dakdragers gestouwd en er zou niets gebeurd zijn tot we aan de Staverseweg tussen Middelharnis en Dirksland een vrachtauto tegen kwamen die door de zucht zo’n windvlaag veroorzaakte dat het noodzakelijk was om een stukje verderop de boel opnieuw goed vast te binden.

Al met al gaan we nu nog even doorbijten en na deze week is het hopelijk alleen nog wat narooien.

We hebben voor het nieuwe huis van Chantal al afgesproken dat we dan e.e.a. wel anders gaan organiseren, sneller de verhuizing realiseren en dan samen met Chantal wanneer ze er woont gezamelijk de dingen aanpakken die gedaan moeten worden.
In het huis van Chantal zijn we alleen afhankelijk van de planning van het verhuisbedrijf dus dan hebben we de planning ook zelf beter in de hand.