Je vraagt er niet om maar toch gebeurt het.

28 Jan

dinsdag 24 januari 2006
Het is ongeveer half acht ‘s morgens dus nog donker maar rustig en droog weer, en ik ben onderweg naar de zaak in Oud-Beijerland en zit met de auto op de A29 tussen Numansdorp en Oud-Beijerland.

Gek, ik realiseer me terwijl ik dit schrijf dat ik mijn logs vaak begin met een zin waarin ik beschrijf dat ik ergens onderweg zit of ergens ben aangekomen maar goed, origineler kan ik het ook niet maken en het is nu eenmaal niet mogelijk om ergens te zijn zonder er naar toe te gaan…… vandaar…… geloof ik.

Ik zal later nog weleens bekijken of ik het nu zelf nog snap.

Maar goed, ik kan er nu wel geintjes over maken maar direct na het genoemde tijdstip was het allemaal even niet zo leuk meer.

Ik hoor een klap, op hetzelfde moment het gevoel dat ik ergens overheen rijd en vervolgens een boel geraas onder de auto.
Ik heb voor me op de weg niets bijzonders gezien en denk direct dat misschien de uitlaat los geslagen is. Toch maakt de motor niet meer geluid dan normaal.

Iets verderop is een groot parkeerterrein en ik besluit om daar te stoppen om poolshogte te nemen.

Ik rijd langzaam over de vluchtstrook verder met mijn knipperlichten aan en op de parkeerplaats aangekomen rijd ik het gedeelte voor personenauto’s op.
Als ik uitgestapt ben en de auto in het schemerdonker inspecteer zie ik dat aan de voorzijde een groot deel van de bumper, dus de voorspoiler verdwenen is en een aantal stukken hangen nog een beetje zielig richting wegdek. Verder is het roostertje in de luchtinlaat voor de koelradiateur verdwenen. Gelukkig zie ik niet dat er olie of koelvloeistof lekt want dat betekend in iedergeval dat de schade niet verder gaat dan het kunststof van de carosserie.

Nou dat is dan duidelijk en verder kan ik niet zeggen dat ik me op dat moment erg gelukkig voelde.

Er heeft kennelijk iets op de weg gelegen waar ik tegenaan ben gereden.

Terwijl ik even peinzend bij de auto sta bij te komen van de schrik zie ik verderop, op het gedeelte van het parkeerterrein wat voor vrachtverkeer bedoeld is, een grote dieplader staan die een kraan vervoerd. Ik zie in het half donker dat een figuur, ik denk de chauffeur van de combinatie, onderzoekend om het gevaarte heen loopt. Ik bedenk me geen seconde, pak mijn schadeformulier uit het handschoenenkastje en maak aanstalten om naar persoon toe te lopen. Op hetzelfde moment zie ik dat de chauffeur alweer is ingestapt en meteen wegrijdt, mij twijfelachtig achterlatend.
Er gaat op dat moment van alles door mijn hoofd. Zal ik instappen en het bijzondere vervoer proberen in te halen; is mijn eerste veronderstelling dat er iets van de dieplader is afgevallen wel terecht; wanneer ik de combinatie inhaal kan ik het dan voor elkaar krijgen dat hij stopt; hoe gevaarlijk is zo’n actie en zal de chauffeur toegeven dat hij inderdaad iets verloren is en vervolgens zeggen dat hij schuldig is!!???
Zeker dat laatste doet me besluiten om er niet achteraan te gaan.
Verder is het te donker en te veraf om nog een kenteken te kunnen ontwaren.

Vertwijfeld stap ik in en blijf een tijdje rustig zitten om mijn gedachten weer een beetje op een rijtje te krijgen.
Ik bedenk terwijl ik daar zo in het donker zit dat het bizar is dat ik al sinds een aantal jaren iets heb waar ik nooit om gevraagd heb, niets aan kan doen maar toch het gevoel heb dat ik daar redelijk mee om kan gaan en zeker geaccepteerd heb dat hetgeen ik heb en nog ga meemaken onvermijdelijk lijkt maar op dit moment gebeurd me iets waar ik ook niet om vroeg en niets aan kon doen en vervolgens voel ik me van deze gebeurtenis behoorlijk van slag.

Achteraf zal blijken dat dat gevoel nog de gehele dag zal voortduren.

Onwillekeurig moet ik denken aan mijn Kahler-maatje Lut uit België en hoe zij op de vorige alinea zal reageren.
Voor diegenen die maar terloops van mijn reilen en zeilen kennis nemen en dus niet weten wie Lut is; Lut is een 42-jarige vrouw die woont in Wingene, België in de buurt van Brugge en die ook de ziekte van Kahler heeft. We corresponderen al geruime tijd via e-mail, soms een hele tijd niet en soms om de paar dagen of wel meerdere keren per dag.
Lut heeft in november 2004 een autologe stamcel transplantatie ondergaan en wij, Ria en ik en absoluut velen met mij vinden dat ze fantastisch met haar ziekte om gaat en vaak heel wijze dingen schrijft, soms in reactie op wat ik weleens geschreven heb en waarbij zij wanneer ze dat nodig acht ervoor zorgt dat ze met welgekozen en wijze woorden ons de ogen opend waardoor we dingen weer zien zoals ze werkelijk zijn. Kortom, Lut betekent soms en zeker de laatste weken meer voor ons dan ze, denk ik, beseft.

En zo zijn we dan in één keer beland vanaf de A29 bij Numansdorp tot in Wingene, België.

Ik begrijp nu ook wat ik aan het begin van mijn log schreef over vertrekken en aankomen.

Nog even terug naar die dinsdagmorgen op de A29:
Een stukje verderop bevindt zich een tankstation en ik ben daar weer gestopt om bij het licht van de lichtmasten verder te onderzoeken wat er aan de hand was. Het bleek dat een loshangend stuk kunststof van de spoiler kennelijk bij hogere snelheid omlaag boog en over het wegdek schuurde. Na dit te hebben afgebroken ben ik verder gereden naar de zaak waar pas een beetje de schrik in mijn benen kwam.
Op de zaak heb ik mijn verzekeringsmaatschappij gebeld, het schadeformulier ingevuld en een afspraak gemaakt met een schade reparatiebedrijf om de schade te laten taxeren.

€ 700,–, is dat niet wat veel voor een stukje plastic?

En wie is er nu schuldig; dat wil de verzekering ook wel weten!?

We zien wel. Het had erger kunnen zijn zeggen we dan toch altijd?

Advertisements

One Response to “Je vraagt er niet om maar toch gebeurt het.”

  1. Frans Span January 31, 2006 at 10:02 pm #

    Beste Jaap,
    Hoewel ik me net zo belabberd zou voelen als jij op die dag, ben ik dan ook blij all-risk verzekerd te zijn. Immers, we zijn met zovelen op de weg en daarmee zoveel risico’s lopend, dat we ons goed moeten indekken. Vooral mensen met een karakter van alles in eigen hand willen houden en vooral de regie over jezelf houden, hebben het met zulke gebeurtenissen moeilijk.
    Advies: laat het repareren en laat het daarna los
    Makkelijk gezegd? Ja!, maar ik ben in dat opzicht denk ik net zo’n type als jij en heb toch door de jaren heen geleerd er wat rationeler over te denken. Het kan weer gemaakt worden, moet je maar denken.
    Groeten en sterkte, Frans

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: