Archive | February, 2006

BPPD, ongevaarlijk maar vervelend

24 Feb

donderdag 23 februari 2006
Locatie: van Weel-Bethesda ziekenhuis in Dirksland, afd. neurologie

Omdat ik een vermoeden heb van het verloop van het onderzoek is Ria met me mee gegaan om naar huis te rijden als ik daar na afloop niet toe in staat zou zijn.
De dokter komt me in de wachtkamer ophalen. Het blijkt een heel vriendelijke zachtaardige man die heel goed z’n best doet om mijn antwoorden op zijn vragen te kunnen volgen om er zeker van te zijn dat zijn interpretatie van mijn bevindingen goed is.
In de status die hij voor zich heeft staat dat ik in 2000 al een keer met dezelfde klachten bij z’n collega was geweest die mij toen vervolgens naar de KNO-arts heeft doorgestuurd.

Uit de vragen die de arts stelt blijkt dat hij de diagnose “syndroom van Ménière” wil uitsluiten.

Als hij uitgevraagd is verzoekt hij me op de onderzoektafel plaats te nemen waarna hij wat gehoor testjes met een stemvork uitvoert. Het resultaat is volgens de dokter verbluffend goed.

Daarna geeft hij aan een test te willen doen waarmee de soort- en mate van duizeligheid kan worden bepaald en dat was wat ik vreesde. Ik kan me herinneren van het bezoek aan de KNO-arts in 2000 dat ik me na die bewuste proef erg ziek voelde en dat dit zeker 2 weken heeft geduurd voordat ik er een beetje overheen was.

De dokter verzoekt mij zelf niets te doen en mezelf, wanneer hij mij een duwtje geeft, achterover te laten vallen waarbij hij tegelijkertijd mijn hoofd draait in de richting van de zijde waar de klachten uit voortkomen.
Ik voel een diepe duizeligheid opkomen waarbij mijn ogen een vast punt op de wand willen vasthouden maar waarbij dit niet lukt omdat het beeld steeds verschuift. Aan de reactie van mijn ogen ziet de dokter dat ik me duizelig voel en welke soort duizeligheid daarbij hoort. De soort duizeligheid komt inderdaad overeen met de diagnose die de huisarts al had gesteld en waarmee deze nu wordt bevestigd.

Nadat ik overeind gekomen ben wordt de manoeuvre nog een keer herhaald maar nu voel ik me minder duizelig en dat wordt ook bevestigd door het feit dat mijn oogbewegingen volgens de dokter ook minder heftig zijn.

Inmiddels voel ik me erg misselijk en heb ik een aantal minuten nodig om een beetje tot mezelf te komen. De dokter ziet dat ik het moeilijk heb en geeft me hier rustig de tijd voor; verontschuldigt zich een paar maal voor het ongemak.

De conclusie is nu duidelijk; er is sprake van het z.g. BPPD (Benigne Paroxismale Positieafhankelijke Duizeligheid).
Dit wil zeggen een goedaardige, aanvalsgewijze, positieafhankelijke draaiduizeligheid. BPPD wordt veroorzaakt door losgebroken oorkristallen in het binnenoor.

Het is duidelijk dat dit niets met de ziekte van Kahler heeft te maken.

Normaal gesproken gaan de verschijnselen vanzelf na een aantal weken over maar omdat de klachten bij mij nogal hardnekkig zijn wordt besloten om met behandeling e.e.a. te versnellen.

Om de behandeling in alle rust te kunnen uitvoeren en de gelegenheid te geven om weer een beetje op te knappen voordat ik naar huis ga is besloten om e.e.a. tijdens een dagopname in het ziekenhuis te doen.

Hiervoor krijg ik nog binnen een week een oproep.

Ria heeft naar huis gereden.

Zwart Nazareth

22 Feb

Een tijdje geleden kwam er een collega mijn kantoor binnen en vroeg of ik meeging naar een project. Het ging om opname van de plaatselijke situatie als voorbereiding op de uitvoering van wat werkzaamheden die het gevolg waren van maatregelen die door de Milieudienst aan onze opdrachtgever waren opgelegd.
Het werk moest worden uitgevoerd in een bedrijf wat drank produceert en waar kan dat anders zijn dan in Schiedam en nog wel in het oude centrum aan de Zijlstraat.

Alcohol is, zoals bekend een versnapering waar je verstandig en vooral met mate mee om moet gaan maar is in verdampte vorm ook een zeer brandbaar goedje en daarom zouden wij, ons bedrijf, wat apparatuur gaan plaatsen om langs elektronische weg te detecteren of er sprake is van alcoholdampen en wanneer dat onverhoopt het geval mocht zijn dat dat vervolgens luid en duidelijk, dus respectievelijk akoestisch en optisch aan het personeel wordt kenbaar gemaakt en dat vervolgens automatisch alle elektrische apparatuur, die mogelijkerwijs vonken kunnen veroorzaken, wordt uitgeschakeld.
Om het eenvoudig te zeggen; elke schakelaar die je bedient veroorzaakt een klein vonkje, vandaar dat elektriciens ook wel “vonkentrekkers” genoemd worden……. maar ik dwaal af.

Verder wordt er een ventilatiesysteem aangebracht wat enerzijds zorgt voor luchttoevoer en anderzijds voor luchtafvoer via een elektrisch bedienbaar dakluik.
Diegene die goed oplet zal nu zeggen; hoe kan die ventilatie en dat dakluik elektrisch bediend worden als de elektriciteit is uitgeschakeld.
De aansluitkasten voor die apparatuur worden z.g. explosie-proef uitgevoerd. Je ziet; overal is aangedacht.

We komen in de Zijlstraat aan en melden ons bij de hoofdingang van wat volgens ons het bedrijf zou moeten zijn.
Dit bleek niet het geval en we worden doorgestuurd met het verzoek om ons 50 meter verderop te melden in een heel oud pand wat kennelijk vroeger een directie woning moet zijn geweest.

Toen we door de voordeur naar binnen gingen kwamen we in een lange met marmer bekleedde gang. Aan het eind bevond zich een raam wat vroeger dienst deed als loket en verder een prachtige authentieke houten draaitrap.

We bevonden ons dus kennelijk in een oude patriciërs woning wat tegenwoordig dienst doet als kantoor.

Het pand deed van binnen aan niets denken van wat de titel van dit stukje suggereert.

In Schiedam kwam ik voor mijn werk bijna nooit en de nieuwe verfrissende ervaring is leuk en welkom. Nu waren ‘verfrissend’ en ‘Schiedam’ in de 19e eeuw niet bepaald een synoniem van elkaar. Schiedam stond bekend om zijn vele jeneverstokerijen en de rook die al die pijpen uitbraakten en de stad onder een roetlaagje verstopten, bezorgde Schiedam de bijnaam Zwart Nazareth. Daar is nu niets meer van te merken, maar in die tijd had je bijzonder veel pech als je wieg in Schiedam stond. Geert Mak schrijft erover in De Eeuw van mijn Vader, de familie van Geert komt namelijk uit Schiedam. En als ik het goed heb schreef Drs. P. er gedichten over.

Schiedam was dus destijds het centrum van de jeneverwereld, maar daar is tegenwoordig niks meer van over. Hetzelfde geldt overigens voor het naburige Vlaardingen. Dat was vroeger een vissersdorp maar de enige visser die je er nu nog kan tegenkomen is een verdwaalde zwerver die etensresten uit een prullenbak vist.

Waarom vroeger Schiedam Zwart Nazareth werd genoemd wordt verder nog eens uitgelegd in het volgende gedicht en de begeleidende tekst.

Zwarth Nazareth
Stap op je fiets, fotograaf van verlaten
fabriekshallen, fiets naar de schaduw
van koning David in de stad van de stokers

waar de mooikijker werkt en de houtsnippers
gloeien in de kolf van de alchimisten
die goud maken van vissen. Breng er twee mee,

een in je linker en een in je rechter fietstas,
want wij willen het evenwicht bewaren
in het delicate licht van de koude middag.

Trek het witte vlees van de zee de mantel uit
en besprenkel het met het sap van citroenen.
Eet als de avond valt. Prijs de dag niet eerder.
De verklarende tekst van het bovenstaande gedicht Zwarth Nazareth is als volgt:
Het gedicht is te vinden in de bundel “Groeten uit Zwart Nazareth” – gedichten over Schiedam, samengesteld en ingeleid door Jan van Bergen en Henegouwen en Ruud Aret.
Wie in deze bundel op zoek gaat naar hartstochtelijke gedichten komt bedrogen uit. Het ligt niet in de aard van de Schiedammer zich op dergelijke wijze te uiten.
Hierin is opgenomen het gedicht ‘Zwart Nazareth’ (Eerst varen, dan leven, Veen, 1998) dat ik schreef voor kunstenaar/fotograaf en straatgenoot Harry Sengers, die elke zaterdagmiddag naar Schiedam fietste om bij een oude visboer makrelen te kopen die op traditionele wijze werden gerookt.
Hartstikke heerlijke makrelen.
Soms belde hij aan of hij er een paar voor mij mee moest brengen. De viswinkel bestaat niet meer. ‘de schaduw van koning David’ verwijst naar de Schiedamse kunstenaar Diet Wiegman, die een sculpture uit afval maakte die, wanneer er licht op valt, de David van Michelangelo op een wand projecteert, ‘waar de mooikijker werkt’ naar Daan van Golden, van wie gezegd is dat hij net zo lang naar zijn werk kijkt tot het ‘mooi’ is.
Zwart Nazareth is de bijnaam van Schiedam uit de tijd dat de stad zwart zag van het roet dat de talloze jeneverstokerijen uitstootten, waarom Nazareth is niet bekend, maar zal te maken hebben met gelovigheid van de Schiedammers, misschien met de hoop op de geboorte van de Messias.

De al sinds jaar en dag, wereldberoemde band in Rotterdam en omstreken genaamd Amazing Stroopwafels heeft er ook een prachtig nummer over gemaakt en dat gaat als volgt:

Hij ziet aan ‘t einde van de lange dijk
Een stad waar korenmolens staan
Een lokkend vergezicht voor reizigers
‘T is nog een goed kwartier te gaan
Maar dichterbij ‘t is onbestemd
Een vreemde geur die hem beklemt

“Achter de Teerstoof”, “Verbrande Erven”
Daar woont het grauw, Jan met de pet
Open riolen waar zelfs de ratten sterven
Welkom in Zwart Nazareth

Tussen de huizen aan de smalle gracht
Hangt kolendamp en afvalstank
Hij loopt behoedzaam donkere stegen in
En alles ademt sterke drank
De branderijen braken vuur
Wat doet hij op dit late uur?

“Achter de Teerstoof”, “Verbrande Erven”
Daar woont het grauw, Jan met de pet
Open riolen waar zelfs de ratten sterven
Groeten uit Zwart Nazareth

En vuile kinderen drommen om hem heen
In sloppen heerst de difterie
Hij komt op goed geluk het doolhof uit
Voor de hervormde pastorie
Een vrouw vraagt ” Viel de reis u mee?
U bent de nieuwe dominee!”

“Achter de Teerstoof” , “Verbrande Erven”
Daar woont het grauw, Jan met de pet
Open riolen waar zelfs de ratten sterven
Groeten uit Zwart Nazareth
Schiedam , Zwart Nazareth.
Tekst en muziek: Wim Kerkhof

Om jullie mee te laten genieten van dit prachtig stukje historisch, maar verborgen, Schiedam hierna een kleine selectie van de foto’s die ik gemaakt heb.
Bij het pandje bleek zich tot onze verbazing ook een museum te vinden en verder mochten we in een kelder waar al jaren voor miljoenen euro’s aan alcohol in eikenhouten vaten ligt opgeslagen.
Alleen omdat we wat bestaande techniek moesten bekijken mochten wij bij hoge uitzondering naar binnen.

Klik op de betreffende thumbnail (duimnagel als foto) om deze te vergroten!

Goedkoop dronken….

17 Feb

vrijdag 17 februari 2006
Een paar maanden geleden:
Ik stap ‘s avonds zoals gewoonlijk in bed en op hetzelfde moment, terwijl ik achterover lig klopt het beeld wat ik zie niet meer met het beeld wat ik zou moeten zien en heb het gevoel dat ik naar één kant wegglij.

Het is weer zover. Wat ik door de jaren al vaak voor kortere of langere perioden gehad heb is weer begonnen; “draai duizeligheid” zoals mijn huisarts het ooit eens noemde.

Het heeft tot een maand geleden geduurd en is toen vanzelf overgegaan.
Een paar weken geleden is het weer begonnen en inmiddels bleek eind vorige week dat het dusdanige vormen aan nam dat ik me letterlijk ziek voelde en misselijk werd zodra ik me wat inspande. Daarom heb ik me verschenen maandag ziek gemeld en ben ik naar de huisarts gegaan.

Ik ben hier jaren geleden al voor onderzocht bij een neuroloog en vervolgens een KNO-arts maar er is nooit een duidelijke oorzaak gevonden voor iets wat heel vervelend kan zijn.

Als ik het er met anderen over heb valt vaak de term Ménière maar dat is het in mijn geval niet. Wanneer je de ziekte van Ménière hebt dan is dat een chronische ziekte waar je dus nooit meer vanaf komt en die je, wanneer het ernstig is, volledig beperkt in je sociale en maatschappelijke leven.

Wat ik wel voel is een drukkend gevoel achter mijn rechter oor maar volgens de huisarts is het geen ontsteking of een infectie.

Volgens de dokter moest ik me een aantal dagen rustig houden maar wel blijven bewegen zoals wandelen of fietsen maar sinds de laatste dagen, zodra ik iets onderneem dan wodt ik misselijk en vooral gisteren was ik gewoon ziek en had ik alleen maar het gevoel dat ik zou kunnen slapen.

Vandaag is met de huisarts afgesproken dat ik een middeltje krijg waar ik me wat beter mee ga voelen en volgende week wordt door hem een afspraak voor een consult bij een neuroloog in het van Weel-Bethesda ziekenhuis in Dirksland gemaakt.

Er wordt in ieder geval geen link gelegd met de ziekte van Kahler!

De verschijnselen lijken volgens mij wel erg op de bijwerkingen die je hebt wanneer je pas begonnen bent met morfine maar dat kan volgens de huisarts niet meer de oorzaak zijn.

We wachten af en hopen dat het snel weer wat beter gaat!