Archive | August, 2006

Niet goed…… toch opgelucht.

30 Aug

Als gevolg van een ongeval staat er op de A29 tussen Hellegatsplein en de Heinenoordtunnel een file van 13 km.

Dat is de mededeling aansluitend op het nieuws van deze morgen. We besluiten daarom voor ons bezoek aan het Ikazia ziekenhuis te Rotterdam over de Haringvlietsluizen en door de Botlek te rijden. De rit verloopt vlot en zonder oponthoud komen we bij het ziekenhuis aan waar we direct welgeteld één parkeerplaatsje vinden wat trouwens in ons geval ook ruim voldoende is; een PC-Hoofttrekker (overmaatse SUV) is voor ons nog niet weggelegd alhoewel het me wel stoer lijkt. Nadat ik me bij de  vrienden van Parkline heb gemeld met de mededeling dat mijn autootje in zone 178 in Rotterdam geparkeerd staat wandelen we het ziekenhuis in en melden ons keurig op tijd bij Corrie aan de balie van de Interne Poli. Het lijkt erg rustig, maar een paar mensen in de wachtruimte, maar dat gaat anders lopen. Na ons komen er nog wat mensen en in 10 minuten loopt de ruimte vol. Vervolgens wordt iedereen keurig geholpen behalve wij; we zijn 45 minuten na de afgesproken tijd aan de beurt; blijkt dat we met terugwerkende kracht toch last hebben van de file op de A29 omdat al deze mensen te laat kwamen en vervolgens voor ons op beurt geholpen werden. Gelukkig blijkt zoals altijd dat, wanneer we aan de beurt zijn er ook voor ons voldoende tijd genomen wordt.

De dokter vraagt met een ernstig gezicht; “hoe gaat het met u?”. Ik realiseer me in een flits dat lichaamstaal van de arts in de eerste minuut van een controlebezoek altijd essentieel is en heel wat meer zegt dan woorden.

Ik vertel van de gekneusde rib van 2 maanden geleden en dat ik me de afgelopen 3 maanden geleidelijk steeds vervelender ben gaan voelen, van de botpijn op de meest vreemde plaatsen, de hartkloppingen als ik op bed lig en diepe vermoeidheid die na een half uur over me komt wanneer ik een klusje aanpak.

De dokter geeft aan dat de bepalingen van het bloedonderzoek over de gehele lijn wat slechter geworden zijn en verder dat de skeletstatusfoto nog geen afwijkingen te zien geeft behalve iets ondefinieerbaars in de rechter schouder. Vreemd wanneer je bedenkt dat ik door m’n hele lijf last van botpijn heb behalve de schouders!!??

Hij had, zoals hij de vorige controle heeft toegezegd, overleg gehad met een consulent van het Erasmus MC Daniel den Hoed en er was vastgesteld dat het goed zou zijn om te gaan denken aan behandeling. Dit betekent dat er een afspraak in de Daniel is gemaakt voor donderdag 7 september 2006 om 14.30 op de poli hematologie. Er zullen waarschijnlijk na een oriënterend gesprek onderzoeken gestart worden en de uitslagen hiervan zullen vervolgens met ons besproken worden. Het is dan mogelijk dat er, i.p.v. de normale intensieve behandeling volgens een protocol van de HOVON , gekozen wordt voor een ongebruikelijk traject met b.v. een combinatie van Melfalan en Thalidomide. Wanneer dit aan zou slaan en het beenmerg verbeterd er zodanig mee dat er weer bloed van een redelijke kwaliteit wordt aangemaakt dan zou dat kunnen betekenen dat ik voor een bepaalde periode weer een betere kwaliteit van leven terug krijg zonder dat sprake hoeft te zijn van een stamceltransplantatie.

Dit alles is maar wat filosoferen maar het zou, wanneer het zo zou kunnen gaan wel onze voorkeur hebben.

De uitslag zoals die er nu ligt is in feite een vaststelling dat de ziekte achteruit is gegaan maar vreemd genoeg is er nu toch sprake van opluchting. Enerzijds omdat het aankijken tegen een uitslag altijd die vervelende periode van zo’n 2 weken geeft en dat is nu weer voorbij maar anderzijds is nu sprake van werken naar een betere periode waarin de kwaliteit van het leven hopelijk verbetert. Verder was er tot nu altijd sprake van intensieve behandeling wanneer zou blijken dat ik niet meer in stadium 1a zou zitten en er blijkt nu toch een mogelijkheid te zijn voor een tussenoplossing.

We gaan het in ieder geval afwachten en beleven.

Advertisements

Windows Live Writer (Beta)

26 Aug

Windows Live Writer is een tekst verwerker en editor van Microsoft waarin tekst en afbeeldingen kunnen worden gemaakt en daarna direct in je bestaande web-log kunnen worden gekopieerd. Hiermee is het eenvoudiger om te publiceren en je web-log te beheren en onderhouden. Het programma kan worden gedownload via de URL Writer Zone  en vervolgens worden geïnstalleerd. Na de installatie kan de link en toegang van een bestaande web-log worden ingegeven of in een Windows omgeving een nieuwe web-log worden gemaakt.

Wanneer je gebruik maakt van een bestaande web-log worden bij de installatie alle relevante instellingen van het web-log beheersprogramma overgenomen.

Dit is een foto van een roos die direct vanaf mijn harddisk in deze web-log is geplaatst dus zonder moeilijke trucs via hosting-sites e.d.

Hierbij is het in het programma mogelijk om de positie van de foto t.o.v. de tekst in te stellen en het formaat van de foto aan te passen

Twee vriendinnetjes voor Mink

12 Aug

Het is zaterdag 22 juli, de dag dat we afgesproken hadden om de kittens op te halen bij de fam. Aars in Goedereede.

We hebben rond 10.00 uur ’s morgens afgesproken en voor we weggaan probeer ik me voor te stellen wat het voor het kleine beestje betekent wanneer het straks plotseling alleen in een groot huis bij vreemde mensen is terwijl ze haar eerste levensweken uitsluitend met haar moeder, 3 zusjes en 2 hondjes heeft doorgebracht. Ik bedenk me dat dit toch wel een erg grote overgang gaat worden.

Ria heeft als ik mijn overwegingen aan haar voorleg zoals dat vaak gaat bij 2 mensen die al zoveel jaren met elkaar samenleven dezelfde gedachtegang gehad. Daarom stemmen we af dat, wanneer er nog 2 kittens beschikbaar zijn, en als het even kan de bont wit-cyperse en de enige cyperse dat we ze in dat geval allebei mee zullen nemen.

Bij de familie Aars aangekomen zitten deze buiten op het terras en spelen de kittens met hun moeder in de tuin. We krijgen een kop koffie aangeboden en praten even bij over hoe de afgelopen weken met het nest poesjes en de moeder verlopen zijn. Het is duidelijk dat de mensen al helemaal verknocht zijn aan het door de wilde tuin dartelende jonge spul. De moederpoes zorgt regelmatig voor verse levende muizen die ze voor haar kroost vangt in het korenveld aan de andere kant van de landweg tegenover het huis.

Ik zie op de tuintafel een boek liggen met de titel “RAW”, een term die verwijst naar een extensie waaronder basale digitale foto’s in de meest “ruwe vorm” worden opgeslagen en waarin in deze vorm nog sprake is van alle informatie van kleuren en licht intensiteit op het moment van nemen van de een foto. Ik wijs naar het boek en vraag wie van het echtpaar de fotograaf is. Het blijkt dat mevrouw Aars een enthousiast, en naar later blijkt, zeer verdienstelijk amateur fotografe is die vroeger haar eigen DOKA had en zoals bij iedere fervente fotograaf die verknocht is aan de analoge techniek op een bepaald moment toch de overstap heeft gewaagt naar de wereld van de digitale fotografie en vervolgens nooit anders meer wilde. Ze laat trots een portofolio met haar mooiste platen aan ons zien en duwt mij haar digitale spiegelreflex in handen, een loeier van een camera, een prachtig stuk techniek waarmee de bijna 70-jarige mevrouw prachtig werk creëert.

Fotografie; schilderen met licht, een prachtige hobby!! We babbelen nog wat over onze gezamenlijke hobby en de software die zo mooi als hulpmiddel kan dienen om het gefotografeerde werk nog mooier te laten lijken.

Dan is het moment aangekomen om de kittens voor te bereiden op hun tocht richting Dirksland maar eerst geven we aan wat onze gedachten waren over het alleen zijn van ons nieuwe poesje en dat we eigenlijk als dat nog mogelijk zou zijn er wel 2 mee wilden nemen. Gelukkig blijken er zich  op de overigens aanlokkelijke advertentie bij de dierenspeciaalzaak verder geen gegadigden meer te hebben gemeld en is de vraag of we twee poesjes in plaats van één mee mogen nemen.

Mevrouw had dezelfde bedenkingen al gehad en zag het kleine kitten al helemaal alleen zonder haar moeder en zusjes bij ons zitten en ze was dus erg blij dat we deze keuze al gemaakt hadden. Dat we het cyperse poesje wilden hebben viel haar wat zwaar want dat vond ze zelf ook de mooiste maar verder vond ze het prima dat er geen van het grut eenzaam en alleen kwam te zitten.

Ik pak onze nieuw aangeschafte plastic reisvoorziening voor poezen samen met een mooi opgemaakt bakje bloemen als bedank-presentje voor de familie uit de kofferbak van de auto.

Als ik de reismand met het deurtje open neerzet zien we dat de moederpoes in de gaten krijgt dat er iets staat te gebeuren en dan krijgen we meteen een voorproefje van het ondoorgrondelijke karakter wat poezen nu eenmaal hebben.

Ze neemt demonstratief plaats in onze reismand met een blik van “krijg mij hier maar eens uit”.

We gaan eerst op jacht naar de beide diertjes die nog druk met hun zusjes door de tuin rollebolden maar na wat grijp- en graai werk lukt het ons om ze beiden te pakken te krijgen en wordt vervolgens de moederpoes uit haar verdedigingssituatie gehaald. Ze laat het nu gemelijk over zich heen komen en eerlijk gezegd hebben we er later niet meer opgelet hoe ze verder reageerde omdat we teveel gefixeerd waren op die twee kleintjes in die grote plastic reismand.

We nemen afscheid van de familie Aars met de belofte dat we ze op de hoogte zullen houden van het reilen en zeilen van het jonge grut en rijden al zwaaiend het erf af.

Ria zit op de achterbank met de reismand naast zich en houdt het kleine spul nauwlettend in het oog maar ze lijken het allemaal prima te vinden. We zijn het landweggetje richting N57 nog niet uit of er vallen twee paar kleine oogjes dicht. Ze waren ook zo druk met elkaar in de weer in de buitenlucht en dat maakt vaak hongerig maar zoals de komende dagen voor kittens zal blijken, ook slaperig.

Thuis aangekomen zetten we de reismand in de keuken, dat leek ons om een ondefinieerbare reden een mooie strategische plaats, vraag dus niet waarom, en ik maak rustig het deurtje open.

Er verschijnen aarzelend twee kleine kopjes met oogjes die de nieuwe omgeving nieuwsgierig opnemen en voorzichtig worden er een paar pasjes op de gladde keukenvloer gezet.

We laten ze meteen de plaats zien waar we 2 bakjes hebben neergezet, één met brokjes en één met water en als ze daar eerst wat van hebben gebruikt zet ik ze, zoals in de lectuur die we al gekocht hadden, omschreven staat meteen in de kattenbak. Naar inmiddels nu na 3 weken is gebleken zullen ze hun behoefte niet meer ergens anders doen.

Na een paar uurtjes hebben ze beiden het hele huis op de begane grond verkend en vallen ze tegen elkaar aan in slaap in een mandje waarin voorheen tijdschriften lagen; een plaats die we nooit zelf bedacht hadden. Zoals nu ook weer na die eerste weken is gebleken zullen ze ook nooit gaan slapen op een plaats die volgens ons wel fijn en comfortabel zal zijn maar juist op de meest vreemde plaatsen. Overdag is dat altijd tegen- of op elkaar ergens in de kamer en ’s nachts blijken ze ieder apart te liggen, altijd in de bijkeuken, want ergens anders willen wij ze niet hebben, maar de één op de wasdroger en de ander ergens op een doos of een stoel, mogelijkheden genoeg maar wel altijd ergens hoog. Kennelijk is dit instinctief aangeboren omdat dat veiliger zou zijn.

Ze zijn vanaf het begin bij tijd en wijle zeer levenslustig en ravotten en dollen door het hele huis waarbij ze allerlei schijngevechten voeren. Je hoort dan continu roffelende pootjes over de vloerbedekking van de ene naar de andere kant, worden er de vreemdste capriolen gemaakt met allerlei zelf bedachte sprongen en voeren ze een ballet op waarbij de rug zo hoog- en de staart zo dik als mogelijk worden gemaakt terwijl ze zijdelings voor elkaar langslopen  met de oren vlak tegen de kop in de nek. Dan is er echt iets gebeurd waarbij de één de ander pijn heeft gedaan en is het kennelijk tijd voor ze om even uit te maken wie de baas in huis is.

Even later, op een teken wat wij nooit zien of opmerken is het dan weer plotseling p
ais en vree en gaan ze weer vredig tegen elkaar aan liggen om elkaar vervolgens uitbundig schoon te likken.

Overdag spelen ze ook regelmatig als het niet regent buiten en vermaken ze zich met stukken plastic, tuinmeubilair een afgedankte radiator, rondvliegende vliegen en veertjes die ze vinden van vogels die overvliegen.

We vragen ons wel af hoe lang het nog zal duren voor ze ontdekken dat er achter het geïmproviseerde hekwerk bekleed met z.g. stückloper ook nog heelveel spannende dingen te beleven zijn.

Mink is inmiddels vorig weekend kennis wezen maken maar kon niet goed z’n draai krijgen. Achteraf bleek bij de dierenarts dat ze nog steeds koorts had van een infectie die ze eerder die week opgelopen had en daarom zat ze duidelijk niet goed in d’r vel. Gelukkig gaat het nu wel redelijk maar toch vervelend als zo’n diertje waar je, zoals Jan-Jaap, de zorg voor hebt zich niet goed voelt.

Hoe de kittens heten!??

De bont wit-cyperse is Lotte en de cyperse ofwel “het tijgertje” is Loes.