Archive | August, 2007

Zachtjes aan terug naar het normale leven

15 Aug

Het is somber en druilerig weer als ik het parkeerterrein oversteek naar de hoofdingang van het gebouw waar ik al meer dan een jaar niet geweest ben. Het ziet er op een paar auto’s na verlaten uit, niet vreemd voor de vakantieperiode waarbij de zaak op een laag pitje doorgaat en er vrijwel alleen storingen worden aangenomen. Wanneer ik het portaal van de hoofdingang binnen ga zie ik haar al zitten, Joyce de receptioniste, die er ook al zat toen ik ongeveer 26,5 jaar geleden bij dit zelfde bedrijf kwam solliciteren. Ik loop om de balie heen en geef haar een kus op beide wangen. We kennen elkaar al zolang en ze is zichtbaar blij dat ze me na zo’n lange tijd weer ziet. We praten even bij en proberen in een paar woorden het afgelopen jaar te vatten. Vervolgens gaat ze me voor naar het kantoor van René die me op dezelfde blijde manier maar nu met een ferme handdruk verwelkomt. Ik had René al gemeld dat ik op dit tijdstip, donderdag 9 augustus 2007 om 10.00 uur, zou komen en we praten vervolgens een jaar bij waar het, van de hak op de tak springen, vrijwel onvermijdelijk is maar dat is niet erg, we begrijpen elkaar toch wel en de gedachten die later die dag door mijn hoofd gaan breien de ontbrekende stukjes aan elkaar.

Door het glas met de nepgordijnen waarmee de kantoren van elkaar gescheiden zijn en waarmee toch het open karakter van het pand wordt gesuggereerd zie ik een schim langsgaan waar ik het hoofd van Herman, mijn vriend, collega en opvolger uit herken. Herman wist ook via de digitale snelweg van mijn komst en had zelfs een dag eerder nog bezorgd geïnformeerd of ik wel in staat was om zelf naar Oud-Beijerland te rijden. Gelukkig is dat sinds enige weken weer wel het geval alhoewel ik me realiseer dat dit de eerste langere rit is die ik alleen onderneem.

Herman heeft al vaker laten weten dat hij “de dag zou zegenen” wanneer hij me weer zelf op de zaak zou kunnen begroeten en dat blijkt ook uit het blijde gezicht waarmee hij me verwelkomd. We vervolgen ons gesprek gedrieën waarbij ik mezelf regelmatig realiseer hoe fijn het is om weer deelgenoot te zijn van zaken waar ik me al zolang bij thuis voel. De wijzigingen die er het afgelopen jaar zijn doorgevoerd in de manier waarop het bedrijf wordt georganiseerd en waar ik al deelgenoot van was geworden via de diverse nieuwsbrieven, de mutaties die dit in het personeelsbestand heeft gegeven, de inzet die wordt gepleegd om de indeling van het pand geen struikelblok te laten zijn voor de organisatorische wijzigingen die worden bewerkstelligd en ik herken en erken de voordelen van alles wat er de afgelopen tijd in goed overleg is bedacht en gerealiseerd.

Aan het driftige getik van de hakken op natuurstenen vloer in de gang herken ik Jacqueline die kennelijk al van haar welverdiende vakantie heeft genoten en ook even het kantoor binnen wipt om me gedag te kussen.

Al pratend valt het woord “pensioen”. Het blijkt dat ik voor het tijdstip hiervan uit de gegevens van de diverse brochures een vergissing heb gemaakt en dat dit voor vroegpensioen eerder het geval zou kunnen zijn dan ik heb verondersteld. We spreken af, dit later verder uit te diepen waarbij de vraag al direct bij me opdringt; “wil ik dat wel”!? Zoals gezegd, we gaan hier eens een fiks aantal nachtjes over slapen en zien dan wel verder.

Nadat ik te kennen gegeven heb dat, wanneer alles goed gaat, ik ergens in september weer per dag voor een paar uur naar de zaak wil komen om eens te kijken hoe het gaat wanneer ik weer onderdeel wordt van de dagelijkse hectiek van het bedrijf, neemt Herman me mee voor een rondgang door ons eigen bedrijf waarbij het op een bepaald moment lijkt of er een bom gevallen is. Er wordt in een gedeelte wat uit allerlei hokjes bestond een heel nieuwe indeling gecreëerd waardoor er voor gezorgd gaat worden dat de diverse afdelingen wat meer efficiënt op elkaar aansluiten.

Na de rondgang pakken we in de kantine nog een kop koffie waarbij Bertus aansluit om ook eens even bij te praten en wanneer je met Bertus praat kan het niet anders dan over techniek gaan en komen er nieuwe en lopende projecten over tafel en halen we herinneringen op aan projecten die we allang geleden hebben afgerond.

Na in de werkplaats nog een paar handen geschud te hebben neem ik afscheid van Herman met de afspraak dat ik in de week dat hij terugkomt van zijn vakantie naar Vietnam ik op een goed moment begin om mezelf weer een plaatsje te geven binnen het bedrijf waar ik zojuist weer deel van ben geworden.