En de tijd stond stil.

20 Oct

Het is ergens in juni 2006 en ik zit op de zaak achter mijn bureau, weggestopt in een hoekje van het kantoor van een collega. Ik zit er rustig en ver weg van de hectiek van de afdeling waar ik vroeger voor mijn re-integratie deel van uit maakte, de ruimte waar de voorbereiding en uitvoering van de meet- en regelinstallaties en de zorg om het reguliere onderhoud en de haastige en soms geïrriteerde telefoontjes van- en met klanten en collega’s samenkomen en botsen.

Ik ben opnieuw bezig met inventarisatie van een stukje bestek, een boekwerk met de omschrijving van de werkzaamheden voor een vervanging van de technische installaties in een groot kantoor pand aan de Blaak in Rotterdam. Het gaat om een flatgebouw van 19 bouwlagen inclusief de kelder en de dakopbouw en het bouwwerk dateert uit de jaren zeventig en is één van de eerste kantoren die in die tijd aan de Blaak zijn gebouwd. Inmiddels wemelt het er van de hoogbouw die de skyline van Rotterdam zo markant maakt en bij nacht, met alle verlichting, het zakelijke met het feeërieke laat contrasteren, het snelle en harde zakenleven van de dag met het sprookjesachtige van de nacht.

De werkzaamheden lopen al in diverse fasen vanaf begin 2005 maar mijn collega projectleider en ik verbazen ons opnieuw over een technische oplossing voor verwarming van een aantal kleine kantoortjes zoals die is omschreven in het voorliggende document. We pakken de tekening van de verdieping erbij en filosoferen verder over de noodzaak van het technisch ontwerp, de verwarmingscapaciteit, het mogelijke warmteverlies, de bouwkundige constructie en de regeltechnische oplossing en proberen de gedachtegang van de auteur van het bestek te doorgronden. Begrijpen wij wel wat er bedoeld is, zien we niets over het hoofd, beschikken we wel over alle informatie of is de schrijver van het bestek alleen maar op zeker gegaan!?

We besluiten om ons opnieuw door het bestek te laten leiden en verwachten daarmee dat het laatste woord er, zoals gebruikelijk, niet over gezegd zal zijn.

Het is donderdag 4 oktober 2007. Ik ben vanmorgen na meer dan een jaar van afwezigheid en heelveel diepgaande ervaringen rijker weer terug op de zaak om te zien hoe het is om weer met werk en techniek bezig te zijn en hoe het lijf daar op reageert. Juist deze dag realiseer ik me wat er het afgelopen jaar met mij en ons gebeurd is, hoever ik aan het begin van dit jaar zowel geestelijk als lichamelijk weg was en ik besef nu hoe rijk we zijn dat ik nu weeral zover ben dat ik bijna als normaal weer naar Oud-Beijerland rijdt, de auto voor het pand parkeer, mijn laptop van de achterbank pak en naar binnenloop waar alles op het eerste gezicht nog is zoals het was. Pas later en iets verder het gebouw in zie je dat er wel degelijk letterlijk gebouwd is aan een beter bedrijf.

Halverwege de morgen nadat ik een heleboel collega’s begroet heb en mezelf op mijn nieuwe werkplek in het kantoor voor de meet- en regelafdeling heb geïnstalleerd bedenk ik me dat er vorig jaar een ladenblok met heelveel documentatie en dergelijke naast mijn bureau stond. Ik loop het kantoor van de projectleider in, de ruimte waar ik tot vorig jaar heb gezeten, en zie deze projectleider met een collega-monteur over een tekening gebogen staan. Ik merk meteen dat het een tekening is van het gebouw waarover ik mijn verhaal begonnen ben en hoor even het relaas van de monteur aan en beluister zijn twijfel over de noodzaak van het technisch ontwerp, de verwarmingscapaciteit, het mogelijke warmteverlies, de bouwkundige constructie en de regeltechnische oplossing en hoe hij probeert de gedachtegang van de auteur van het bestek te doorgronden. Begrijpt hij wel wat er bedoeld is, ziet hij niets over het hoofd, beschikt hij wel over alle informatie of is de schrijver van het bestek alleen maar op zeker gegaan!?

En de tijd stond stil.

Advertisements

4 Responses to “En de tijd stond stil.”

  1. Lut October 21, 2007 at 5:40 pm #

    Ja, zéér herkenbaar Jaap 😉 Ik werk niet meer (buitenshuis 😉 , maar toen ik op het werk ging kijken, stonden daar nog zaken die ik de dagen na mijn diagnose zou afgehandeld hebben. Toen stond de tijd voor mij ook stil. Ik zei het tegen een (ex-)collega en gelukkig merkte die op : je hebt de indruk dat er niks veranderd is, maar wij zijn zelf wel degelijk veranderd, door wat met jou gebeurd is… herzien van prioriteiten enz. Dat gesprek toen heeft me ook wel deugd gedaan. Wens je zoveel mogelijk begrip bij alles wat je doet en daarbij een goed gevoel !
    Van harte

  2. Marius October 21, 2007 at 10:02 pm #

    Beste Jaap, dit is een bijzondere reflectie, ook een gelukkige want pakweg een half jaar geleden zou ik niet hebben gedacht wat jij toen ook even niet meer dacht maar waar je steeds voor ging. Ik ben niet meer kunnen terugkeren naar mijn werk en kan ermee leven, maar het is ook een gemis.
    Nadat je in juni 2006 nog intensief werkte aan het bestek voor dat 19 verdiepingen tellende paradijs en je je hersens brak over dat technische bestek, kon je onmogelijk vermoeden wat je feitelijk tegemoet ging, maar nog het minst dat zestien maanden later over hetzelfde bestek opnieuw de ‘hersens braken’. Dat zegt iets over de complexiteit, maar tegelijk suggereert het de mogelijkheid dat je zo de draad weer kunt oppakken, alsof je even in een moment van onoplettendheid een steek had laten vallen. Het verheugt me dat het zo is gelopen.
    Het lijkt weer hetzelfde als toentertijd, maar al tijdens de rit naar de zaak in Oud-Beijerland zul je je al dan niet steeds realiseren dat je denken is vermeerdert met een dimensie die voor anderen onzichtbaar is. Ik hoop dat het je terugkeer langdurig verrijkt, hoewel ik, nu ik dit schrijf, plots moet denken aan die vut of pensionering die er spoedig aankomt. Maar los hiervan wens ik je alle geluk. Ik zei wel steeds: “blijf geloven dat het anders wordt”, en dat is een waarachtige bemoediging of gedachte, maar ik was ook bang dat het niét meer anders zou worden, niet zoals jij het wilde.
    Vreemd dat het desalniettemin voor jou en Ria wennen zal zijn, dat je ‘s morgens met laptop en broodtrommel vertrekt. Hoe is het met “haar tijd”?

  3. Plonie October 22, 2007 at 11:38 pm #

    Super dat je weer aan het werk bent. Hoop dat je het volhoud en dat het goed met je blijft gaan. Groetjes van ons allen ook voor Ria

  4. Arie van Tienderen November 28, 2007 at 9:54 am #

    Beste Jaap,

    Ik ben blij dat je na een zeer moeilijke tijd weer in staat bent om je werk op te pakken. Dat geeft opnieuw aan dat je over een ijzersterke mentaliteit beschikt. Om de draad weer op te pakken zal niet gemakkelijk geweest zijn, maar ik weet dat je dat wel gaat lukken. Ik hoop dat jullie nu een betere tijd voor je hebben. Geniet daarvan!

    Als je eens in Numansdorp bent, kom gerust eens een kopje koffie drinken.

    Jaap, heel veel sterkte en doe ook Ria en je kinderen de groeten van ons.

    Groetjes van Ria en Arie

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: