Op weg naar eind van een jaar vol tegenstellingen.

15 Dec

Het is weeral even geleden dat ik hier wat geschreven heb. Dat betekent eigenlijk dat er niet veel te melden viel en dat andere zaken meer de aandacht nodig hadden. Feitelijk gaat het leven dan weer zijn gang alsof alles weer normaal is en aan de buitenkant, dus wanneer je er tegenaan kijkt, is dat ook zo. Wanneer ik dit zo schrijf lijkt het alsof het tegendeel waar is maar zo mag ik het ook weer niet stellen. Er is in het afgelopen jaar heel veel gebeurd, er zijn aan het begin van het jaar diepe dalen geweest en later is er een tendens ontstaan waarbij het steeds beter werd. Daarom, er is heel veel om dankbaar voor te zijn, en dat zijn we ook!! Maar het leven gaat door en de laatste maanden gebeuren er toch ook weer dingen die bij het leven horen, ziekte en sterven van een jong lid van de familie van Ria en de oude vader Tanis waar zorgen om zijn.

Laat ik eerst vertellen wat er de laatste tijd met ons gebeurd is.

Het is woensdag 7 november 2007 en ben op voorhand, voor het controlebezoek aan de hematoloog wat gepland is voor woensdag 14 november 2008, in de Daniel den Hoed kliniek om bloed te prikken. Er zijn maar een paar lotgenoten voor mij maar het duurt toch vrij lang voor ik naar binnen geroepen wordt. Als ik binnenkom blijkt al direct waarom want er ligt al fors aantal buisjes gereed die door de prikzuster elk van een stickertje worden voorzien. Er zijn er een groot aantal die afwijkend zijn en wanneer ik informeer wat de reden daarvan is blijkt dat deze i.v.m. de behandeling die deels studie is geweest voor een ander laboratorium bedoeld zijn. Alles bij elkaar gaat het om 22 buisjes, een fors aantal waarmee mijn prikzuster ook de aandacht van haar collega trekt.

“Je gaat nogal te keer” voegt de collega mijn prikzuster plastisch toe. Ja, reageert mijn prikzuster, ik ben vandaag Dracula. Ik ben stom verbaast over deze reactie maar bedenk me tegelijkertijd dat prikzusters in de koffiekamer onder elkaar deze grap wel maken en daarom acteer ik alsof ik niets gehoord heb maar zie tegelijkertijd in mijn ooghoeken dat de collega verschrikt naar mij kijkt, in 2 seconden 5 verschillende kleuren op haar wangen produceert en zich vervolgens met een gebogen hoofd met haar eigen patiënt bemoeit. Toch zie ik dat de gedachten door haar hoofd razen. Kennelijk wil ze het voorval met een ander delen en staat ze even later op om zich bij een collega in een andere ruimte te voegen. Even later hoor ik luid gelach en trek ik de conclusie dat de collega inmiddels niet meer de enige is die van het voorval afweet. Collega komt terug, kijkt besmuikt naar mijn prikzuster met een blik van; “ik moest het even kwijt” en gaat vervolgens verder met haar werk. Mijn prikzuster is inmiddels tot achter haar oren rood geworden maar houdt zich dapper en doet of er niets gebeurd is. Ik bedenk me dat de komende dagen het roddelgehalte onder de collega’s van de prikafdeling nog wel even wat hoger zal zijn dan normaal het geval is.

Inmiddels is er al een behoorlijk aantal buisjes gevuld en vraagt mijn “Dracula” bezorgt of het wel gaat. Ik voel me inderdaad wat appelig worden en zucht een paar keer diep. Verder gaat het weer wel.

Een week later op woensdag 14de november 2007 zijn Ria en ik weer terug in de Daniel. We gaan om 8.45 uur eerst naar de neuroloog om even bij te praten over eventuele ontwikkelingen in de mate van zenuwpijn a.g.v. de polyneuropathie. Het is erg jammer om te moeten vaststellen dat er geen sprake is van positieve ontwikkelingen, ook niet na het uitstapje van mij naar de acupuncturist. Aanvankelijk leek dit een positief effect op de pijn te hebben maar na een aantal behandelingen bleek de intensiteit van de pijn niet te zijn afgenomen en ben ik daar weer mee gestopt. Ik was er toch aan begonnen vanuit de gedachte; “baat het niet dan schaadt het niet” en uiteindelijk weet ik nu dat het in mijn geval niet heeft geholpen dus daar geen twijfels meer over. Dit alles vertellen we niet aan de neuroloog omdat ik inmiddels weet dat onze professor doctor sceptisch staat tegenover acupunctuur en andere (alternatieve) soorten van behandelingen.

Na kort te hebben bijgepraat nemen we, voorzien van een nieuw recept voor voldoende morfine voor de komende 3 maanden weeral afscheid van hem.

Een paar uur later melden we ons bij de hematoloog o.a. voor de uitslag van het bloedonderzoek. Alle waardes blijken hetzelfde gebleven te zijn dus is sprake van een stabiele situatie en dat brengt onze zenuwen die de afgelopen dagen behoorlijk parten hebben gespeeld weer tot rust. Aangezien er nu, sinds de intensieve behandeling, weer sprake is van een stabiele situatie wordt door de hematoloog verondersteld dat er geen noodzaak is om in de Daniel onder controle te blijven en stelt ze voor om hiervoor terug te gaan naar de hematologe in het van Weel Bethesda ziekenhuis in Dirksland. Dit zou een goede optie zijn ware het niet dat ik al enige jaren geleden van deze mevrouw afscheid genomen had omdat we m.i. niet echt met elkaar “door één deur konden. De dokter kijkt me “niet begrijpend” aan maar de stelligheid waarmee ik vaststel dat dit geen optie is doet haar besluiten om dan toch maar een afspraak voor over 3 maanden te laten maken.

We rijden opgelucht terug naar huis waar ik, na wat gegeten te hebben, mijn laptop installeer, de ordners en andere documenten er bij pak en verder ga met het werk waar ik de vorige dag mee gestopt ben. Inmiddels werk ik weeral geruime tijd hele dagen en ook vandaag voel ik de plicht om hier op een goede manier mee om te gaan ook al slaat de laatste tijd op onverwachte momenten de vermoeidheid keihard toe. In de loop van de middag belt tweelingzus Janny met de mededeling dat mijn vriend Marius Nuy waarvan op deze web-log ook een link is te vinden, gisteren in het ziekenhuis was opgenomen met klachten, volgens eigen zeggen en door zijn vrouw in zijn blog weergegeven, van “algehele malaise”. Later in de middag verschijnt er in de genoemde blog een bericht dat Marius een beroerte heeft gehad en de klinische mededeling dat “de eerste 24-uur zijn hierbij belangrijk om te zien hoe iemand hier doorheen en eruit komt”. Dit bericht komt keihard aan; Marius die samen met mijn Kahlervriendin Lut en haar vriend Luc uit België hier verschenen zomer nog een paar uren op bezoek zijn geweest en waar ik al zoveel diepgravende e-mails mee heb gewisseld. Inmiddels is Marius sinds verschenen maandag opgenomen in een revalidatiecentrum en gaat het naar omstandigheden redelijk. Dat “niet alles het nog naar behoren doet” zal duidelijk zijn anders wordt je niet in een dergelijk centrum opgenomen. Nu is het afwachten hoe groot de ernst van de erfenissen van de beroerte zullen zijn. Samen met de handicap die hij al 8 jaar heeft, een hoofd dat met 4 schroeven op de romp is vastgezet, is het al heel wat wat deze man heeft moeten doorstaan.

Zoals gezegd, ik werk hele dagen en het blijkt de laatste tijd dat ik “op het randje loop” en vorige week zondag viel ik er dus af. Ik voelde me al dagen niet goed maar ’s avonds was het in één keer goed mis terwijl ik niet uit kon leggen wat precies de aard van de klachten was. Ik ben vervolgens afgelopen week wel ziek thuisgebleven, er zijn grenzen. In de loop van de week ging het gelukkig weer wat beter.

De afgelopen tijd heeft er veel overleg plaatsgevonden over mijn vroegpensioen, de mogelijkheden, de financiële consequenties, het tijdstip, wat aan te vangen met de ziekmelding, overleg met de arbodienst en het UWV en evt. gevolgen voor de WIA. Wanneer ik de zin teruglees ben i
k alweer vermoeid dus jullie kunnen wel begrijpen dat dit alles een zware wissel op de geestelijke conditie heeft getrokken. Gelukkig is sinds een week duidelijk wat het antwoord op de meeste vragen is en hebben we op essentiële punten zoals m.b.t. het financiële plaatje een bevredigend antwoord gekregen en daarom definitief besloten om 1 juli 2008 met vroegpensioen te gaan. Deze datum geeft opluchting en het gevoel dat ik op een goede manier afscheid van mijn werkzame leven kan gaan nemen en dat vervolgens de zomer voor de deur ligt waarbij we samen kunnen gaan genieten van onze verworven vrijheid zonder aan huis gebonden te zijn door slecht, koud en donker weer. In de eerste weken van het nieuwe jaar gaan we e.e.a. officieel in gang zetten.

Dat de conclusie dat het medisch gezien naar omstandigheden goed gaat, niet betekent dat je “er voor de volle honderd procent tegenaan kan gaan” dat realiseer ik me inmiddels heel goed. Het lijf heeft een te grote opdoffer gehad en daar zal ik mee moeten leren leven…. nog steeds….. en misschien leer ik het wel nooit want dat is de aard van ’t beestje nu eenmaal.

Zoals de neuroloog zei; wanneer je een zware operatie hebt gehad houd je vaak een litteken van tientallen centimeters over. Dat litteken heb jij ook maar het zit aan de binnenkant waar niemand, ook jijzelf het ziet, maar het is er wel!!

Ik denk dat dit een goede gedachte en conclusie is om mee te stoppen.

Dat mijn (onze) vader heel langzaam vergeet wie hij is en daar zelf en wij samen met hem verdriet over hebben daar wil ik het nu even nog niet over hebben. Dat komt nog, misschien weer wel over een paar maanden maar dat moeten we eerst wat verwerken en bespreken met de broers en zussen.

Ria en ik wensen een ieder die dit leest heel Fijne en Gezegende Kerstdagen en een Goed en Gezond Nieuwjaar toe!

Advertisements

One Response to “Op weg naar eind van een jaar vol tegenstellingen.”

  1. Luc en Lut December 17, 2007 at 8:10 pm #

    Ja Jaap, weer een hele boterham.
    Het blijft altijd evenwicht zoeken in wat kan en niet kan. En dat zal in de toekomst niet veranderen vrees ik. Is toch zo bij mij. Goed dat je toestand stabiel is , dat vind ik het allerbelangrijkste. Wél spijtig dat men zo weinig kan doen aan die polyneuropathie en je pijn. Wat Marius betreft : héél spijtig, die beroerte. We hopen echt dat hij zijn gezichtsvermogen zou mogen terugkrijgen als voorheen , want dat is (ook naar zijn zeggen) wél belangrijker dan het weer leren staan en gaan. Levenszin is onpeilbaar schrijft hij. Een héle opdracht in zijn geval want nu speelt zijn nek 24u op 24 op ! Wat moet dat hoofd zwaar wegen… mag er niet aan denken. Bewonderenswaardig hoe taai mensen kunnen zijn.
    Ja Jaap en Ria, ieder huisje heeft zijn kruisje en sommige krijgen er een beetje te veel op te korte tijd (denkend aan het gezin van wijlen 14jarige Peter en wijlen zijn papa)
    Wat je werk betreft, blij te lezen dat je in alles wat kan meebeslissen zoals jullie het zelf willen.
    Wij wensen jullie gezellige Kerstdagen in warme gezinssferen en voor 2008 alleszins een verdere goede stabiele gezondheid voor al jullie naasten !
    Van harte van Luc en Lut

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: