Archive | February, 2008

Uitslag van de zoveelste controle….. en wat daaraan vooraf ging

25 Feb

Het is helder en zonnig weer wanneer we met de auto richting het EMC Daniel den hoed in Rotterdam rijden. Een  week eerder heb ik al 24-uurs urine verzameld en weggebracht en tegelijkertijd bloed laten prikken en we gaan vandaag, vrijdag 15 februari 2008, voor de uitslag naar het ziekenhuis. Als eerst moeten we bij de neuroloog zijn i.v.m. controle van de polyneuropathie. Ik geef aan de professor aan dat de pijn nog vrijwel hetzelfde is, dat ik weleens wat speel met de dosering morfine om zeker te zijn dat de dosering niet te groot is en hij schrijft het allemaal keurig op.

Geen verandering.

Geen bericht, goed bericht.

Maar of dat zo is is de vraag. Het is al langer dan een jaar dat het begon, de zenuwpijn, en het bericht was toen; “het kan lang duren maar op den duur gaat het over”.

Nu zei de dokter al schrijvend in de status opnieuw, meer tegen zichzelf dan tegen ons; “het duurt lang maar het wordt vanzelf nog weleens minder”.

Ria en ik kijken hem aan, hij kijkt terug, realiseert zich wat hij zegt en hoe het voor ons moet klinken  en schiet in een bevrijdende lach. De man die altijd strak en bezorgt kijkt, waaraan af te zien is hoe vaak hij te stellen heeft met dieptragische situaties, we zagen de voorbeelden hiervan voor ons de spreekkamer uitkomen, die man lacht zoals hij thuis lacht samen met degene die hem na staan, misschien met zijn vrouw, kinderen of vrienden bij een leuk of komisch moment.

Ik kan me voorstellen dat mijn woorden nu een beetje vreemd klinken, verontschuldigt hij zich nog nalachend en we begrijpen hem. Hij was even een mens en niet de autoriteit die zorg en verantwoordelijkheid draagt en dat moment was fijn om te ervaren en vergoelijkt het feit van de wetenschap dat de pijn niet meer over gaat, want die overtuiging hadden we al aanvaard.

Na afscheid van hem te hebben genomen gaan we een uur later naar de hematoloog.

Ze is zoals gebruikelijk enigszins chaotisch in de weer met de status, is het ene moment geconcentreerd en het andere moment mijlen ver weg met haar gedachten en haalt op deze manier weer van alles door elkaar. Door wat vragen te stellen en ervaringen te vertellen raakt ze alleen maar verder in de war en op een bepaald moment houd ik bewust mijn mond en laat haar doen wat ze moet doen. Dat brengt wat rust in haar optreden en we krijgen daardoor toch redelijk gestructureerd de uitslagen van bloed en urine bepalingen te horen. Die blijken tot onze opluchting vrijwel stabiel en dat biedt in velerlei zin perspectief. Vervolgens worden afspraken beschreven voor over 3 maanden, dus in mei maar dat vinden we allang weer goed.

Wie dan leeft, die dan zorgt!

Dat is op dit moment de wat zorgeloze conclusie maar we weten inmiddels nadat mijn (onze) vader Tanis op 17 januari 2008 op 89-jarige leeftijd overleed beter. 89 jaar, een hele leeftijd hoorden we vaak en terecht maar ook een leeftijd waarin meer te herinneren is en juist daardoor is het gemis niet gering. Zoals in de vorige web-log van veel te lang geleden stond, verloor mijn vader het laatste half jaar de greep op het leven en zonk hij ondanks de af- en toe briljante opmerkingen, terug in een eigen gedachten wereld waarin veel angst en onbegrip heerste maar ook nog steeds plaats voor humor was. Toen hij door wat gerommel met medicijnen een lichamelijke reactie kreeg die leek op een z.g. Tia, een lichte beroerte, werd hij vrij plotseling in het ziekenhuis opgenomen en dat werd achteraf het begin van het einde. Op een bepaald moment kreeg hij er lucht van, scherpzinnig als hij in zijn verwardheid soms nog was, dat hij naar een verpleegtehuis met een bepaalde naam zou gaan. Een naam die door ervaringen met familieleden in zijn ziel gegrift stond en dat was waarschijnlijk het moment dat de onmacht de overhand kreeg en hij vervolgens een hartaanval te verduren kreeg. Ondanks zijn verwardheid vanwege de dementie verlangde hij naar het Woord en drong hij met hulpeloos gevouwen handen bij de dominee aan tot een gebed.

Enige dagen later is hij rustig ingeslapen.

Ingeslapen op het moment dat zijn jongste dochter die in Duitsland woont afscheid van hem genomen had. Voor de zoveelste keer afscheid met de gedachte dat het altijd de laatste keer zou kunnen zijn, en hij moet gedacht hebben; “laat het dan, nu je er nog bent, maar echt de laatste keer en voorgoed zijn”.

Dat de zus die van ons, kinderen, er het meest moeite mee zou hebben gehad wanneer hij gestorven zou zijn terwijl ze er niet bij was, op dat moment ook bij hem was is ook geen toeval geweest!! Het heeft zo moeten zijn.

En zo is vader Tanis terug in Dirksland, de plaats waar hij vandaan kwam, waar we samen als gezin veel gelukkige jaren hebben beleefd en ook door diepe dalen zijn gegaan. Na beslissingen en omzwervingen die wij niet hebben begrepen, is hij begraven vanuit de oude dorpskerk, de kerk waar hij in gelukkiger tijden samen met onze moeder zijn geloof beleed en naar God zijn Schepper als ouderling verantwoording droeg. Hij is in de Dienst van Woord en Gebed door de dominee op een waardige en menselijke wijze herdacht. Alle vragen zijn gesteld en niet alle zijn beantwoord maar is dat nog belangrijk? We hebben hem als zoons en schoonzoons naar zijn laatste rustplaats gedragen. Daarna hebben we als een hechte familie samen gezeten op een wijze waarop hij trots geweest zou zijn.

Het was goed zo!!