Archive | April, 2008

Popfestival Flakkeese dagen 2008

20 Apr

Zojuist gaf de thermometer in de auto nog 9°C aan maar als we, mijn 2 dochters Chantal en Simone en ik, over het verlaten industrieterrein in Middelharnis richting festivalterrein lopen voelt het door de strak staande noordoostenwind en de bijbehorende chill factor wel alsof het vriest. Het is vrijdagavond 18 april 2008 rond 22.30 uur en we zijn op weg naar het Popfestival Flakkeese Dagen wat door Poppodium Jailhouse al vanaf 1989 jaarlijks wordt georganiseerd en waar de band van Mike, Guido en Jan-Jaap dus Mucho Maestro voor de tweede keer gaat optreden.

Vanmiddag toen ik rond 16.30 uur moe en uitgewoond van mijn werk thuiskwam kon ik niet anders dan mopperend aan Ria te kennen geven; “dat ik er totaal niets mee ophad om nog zo laat de deur uit te gaan om te gaan luisteren naar een grote bak tering herrie”, om het maar zachtjes uit te drukken maar Ria is verkouden, moe en grieperig en zou sowieso niet gaan en aangezien we er vorig jaar niet bij konden zijn omdat ik toen in het ziekenhuis lag en MM waarschijnlijk volgend jaar niet meer mee zou kunnen doen omdat het geen echt origineel Flakkeese band zou zijn wordt er toch op me ingepraat om me over mijn eigen bezwaren heen te zetten en toch maar te gaan. Gek genoeg weet ik dat dat “op me inpraten” niet nodig is omdat ik uiteindelijk toch altijd weer wel ga.

Een mens moet toch ook weleens van zich laten horen.

En zo lopen we richting “de tering herrie” in de vorm van een bluesband die een lekker nummertje wegspelen. Alleen, dat je dat hier al zo goed hoort, wat moet het dan binnen wel voor orgie zijn!?

We komen aan op het terrein en melden ons bij de kassa, betalen elk de 10 eurietjes, krijgen zo’n stoer geelkleurig (vrijdag is de gele dag) polsbandje om met de tekst POPSTICHTING JAILHOUSE en mijn nummer 033557, zo’n bandje wat je komende dagen niet meer af doet om aan iedereen te laten weten dat je erbij was en lopen vervolgens naar binnen.

Met dranghekken is een soort doorgang gecreëerd waar een aantal mensen ons opwachten, duidelijk van security, want een paar jonge gasten voor ons kennen het klappen van de zweep al en leggen stilzwijgend alle spullen die ze bij zich hebben op een tafel inclusief hetgeen in hun broekzakken zit en laten zich gewillig fouilleren. Simone en Chantal lopen voor mij uit, ik voel me toch wat bedeest, en de kleerkast met zijn donkere gevechtsjas en staalblauwe blik kijkt de dames keurend aan en maakt een korte uitnodigende beweging met zijn hoofd waarmee hij duidelijk maakt dat deze dames geen stiletto’s en ander steektuig in het handtasje zullen hebben. Dan kom ik, kijk de kerel recht in de ogen en hij kijkt me onvervaard recht in de ogen terug en hij meet me. Ik voel het. Dan kijkt hij terug naar Chantal en Simone en ik zie hem denken; “iemand met zulke dochters zal geen stennis schoppen” en knikt naar me; “loop maar door”.

Onwillekeurig denk ik aan die keer, op Schiphol, toen ik als enige uit een rij passagiers gehaald werd en wel gefouilleerd werd. Toen bleek ik al geen kwaad in de zin te hebben maar wisten zij dat?

We wandelen het terrein op waarop twee tenten, een groot- en een klein podium, zijn geplaatst, waar tussen diverse gelegenheden om wat te eten of te drinken en sanitaire voorzieningen zijn opgesteld. Er hangt een lucht van veel mensen, patat en bier en te oordelen naar de plastic glazen op de planken vloeren is van het laatste al vrij veel genuttigd. Als we de ingang tussen de 2 tenten inlopen komt Jan-Jaap ons tussen al het volk al tegemoet. Kennelijk voelde hij dat we er waren en we begroetten elkaar hartelijk. De bluesband die we al van ver hoorden speelde op het grote podium, de plaats waar het optreden van Mucho Maestro om 23.00 uur begint, en is inmiddels gereed met hun act. Dat betekent dat op het kleine podium een ander optreden, volgens het programma het bandje “NoTess” gaat spelen dus lopen we daar naar binnen om verlost te zijn van de, tussen de tenten, wervelende wind. “No Tess” blijkt een groepje te zijn met 2 mooie maar vooral goede zangeressen die een heel leuk optreden neerzetten.

Na even te hebben gekeken gaan we alvast naar de andere tent met het grote podium waar de jongens van Mucho Maestro samen met mensen van de organisatie druk bezig zijn met opbouwen. Uit alles blijkt dat de organisatie strak is, dat ze jarenlange ervaring hebben en precies weten en aanvoelen wat de diverse bands nodig hebben. Er vindt kort overleg plaats met de geluidsmannen voor de podium- en zaalversterking en iedereen weet vervolgens wat er te doen staat.

Guido zit als we binnenkomen al gezellig te drummen en voelt zich kennelijk helemaal op z’n gemak. Hij staat op, loopt naar voren, en maakt een paar gekke danspasjes voor een man die, naar later blijkt, zijn vader is. Jan-Jaap en Mike zijn zo op elkaar ingespeeld dat ze zonder veel te zeggen hun gang gaan en pluggen samen met de podiumgeluidsman alles in wat er in te pluggen valt en gaan vervolgens soundchecken.

Jan-Jaap neemt achter zijn microfoon plaats, kijkt geconcentreerd, en zet uit volle borst en prachtige lied; “Amazing grace” in. Ik begrijp dat dit dient om de zaalversterking te laten weten wie hij is, wat hij doet en dat hij kan zingen en hoe hard.

Dat J-J zoiets zonder schroom doet ontroert me. De overtuiging en het zelfvertrouwen….., perfect en ik kijk achterom naar mijn dochters en zie aan hun gezicht dat ze hetzelfde denken.

Het optreden is dan nog niet eens begonnen!?

Mike loop nog steeds druk heen en weer maar J-J pakt z’n Fender Precision basgitaar en laat kort horen wat hij aan techniek en muzikaliteit in huis heeft. Er wordt nog kort wat overleg gepleegd met de podiumgeluidsman over de stand van monitorversterkers, J-J checkt of die ene monitorspeaker wel stevig en stabiel staat omdat die tijdens de act dienst doet als springplank voor één van zijn dansacties. 

Als het inmiddels 23.00 uur geworden is verdwijnen de boys van het podium en komt de presentator op voor de aankondiging. De jongen geeft aan dat Mucho Maestro de volgende band is en bewijst vervolgens dat hij nauwelijks de moeite heeft genomen de biografie van de band te lezen en roept iets over Maginot en muziek die niet in een hokje te plaatsen is en roept daarna dat we maar moeten gaan luisteren en dat deden we.

Kijk voor de echte biografie en de filosofie van de band maar eens op hun website. Hier vind je ook het programma voor de komende tijd waarbij, na het uitbrengen van de CD, het debuutalbum, genaamd “Selling Resolutions”, de tour door Frankrijk die voor de mei vakantie gepland is het belangrijkst voor de komende tijd is.

Inmiddels spelen de jongens de sterren van de hemel waarbij het publiek, wat qua leeftijd gemêleerd is, steeds enthousiaster wordt. Drummers zijn meestal figuren die per definitie ver achter op het podium achter hun k
it hun ding doen maar Guido zit frank en vrij met open blik rechtop de zaal inkijkend te drummen en straalt hierbij evenveel plezier en energie uit als Mike en J-J die vooraan toch meer in de picture staan. Bij het nummer in vierkwartsmaat, erg ongebruikelijk voor een rockband maar typerend voor MM, wordt gezellig meegedeind en bij het volgende nummer waarbij je je zo in de Balkan zou wanen wordt ritmisch meebewogen.

Dan wordt het laatste nummer aangekondigd, een onvervalst rocknummer waarbij vooral Mike en Jan-Jaap alles uit de kast halen en voor hun act het hele podium nodig hebben . Het publiek is massaal aan het jumpen geslagen en een groep jongens die duidelijk wel erg veel bier op hebben gebruiken de hele vloer voor het podium om hun ruwe dans uit te voeren. De finale is hard, massaal en rockt alsof het nooit meer ophoudt en ik voel me trots dat mijn zoon samen met zijn vrienden deze prestatie neer heeft gezet en ik ben blij dat ik erbij was.

Nog verheugder ben ik om het feit dat ik mijn videocamera heb meegenomen en dat ik vrijwel het volledige optreden gefilmd heb.

Als we een uurtje later in bed liggen hoor ik dat Jan-Jaap, die vannacht in zijn ouderlijk huis zal slapen, door Guido voor de deur wordt afgezet en we gaan er nog even uit om bij te praten.

Als we later weer in bed liggen kan ik me niet voorstellen dat het podiumbeest van vanavond in zijn oude bed op zijn oude kamer ligt te slapen.

Advertisements

1 jaar na dag 0

16 Apr

We schrijven maandag 16 april 2007.

In mijn dagboek staat voor die dag het volgende geschreven:

Maandag 16 april 2007 (dag 0)

Vannacht misselijk geweest. Bij het wakker worden Temesta gevraagd. Tussen 08.15 en 08.30 uur overgegeven. Controles etc. + ontbijt. Geen trek.

± 10.00 uur gedoucht en geschoren.

Om 10.50 uur (uur 0) start van toediening van de stamcellen. Het ontdooien van het zakje met stamcellen gebeurde in de sluis. Er stond “materiaal” op de gang als “backup” voor het geval er sprake mocht zijn van “in shock” geraken. Voor aanvang van de toediening van de stamcellen is extra Temesta toegediend omdat het vaak voorkomt dat misselijkheid optreedt. Ria en Janny arriveren om 10.55 uur. Toen liep net de eerste van de 2 zakken stamcellen er nog in. Er werden door de arts-assistent dr. Libourel nog foto’s gemaakt van Ria, Janny en mij.

Rond 11.30 uur was alles achter de rug.

Simpele nuchtere woorden, een opsomming van feiten in chronologische volgorde om voor later weer te geven wat er gebeurde. Dat die dag, dat tijdstip voor mij bepaald was om een begin te maken met een nieuw leven blijkt nergens uit. Dat de dagen voor het tijdstip uur 0 door toediening van Hoge Doses Melfalan (HDM) gewerkt werd naar een toestand waarbij mijn bloedwaardes vrijwel nul waren zie je niet.

Ik was misselijk, had geen trek maar dat komt vaker voor bij mensen die ziek zijn.

De gedachte dat, wanneer op het uur 0 er geen stamcellen waren toegediend, er een eind aan mijn leven zou komen merk je niet.

Toch waren dit de feiten die mijn gedachten op dat moment bepaalden. Dat was de werkelijkheid.

En nu?

Nu, vandaag, zijn we precies één jaar verder! Het voelt als jarig zijn!

Ik ben goed opgeknapt nadat ik samen met mijn gezin een lange weg ben gegaan. De ziekte is voor een heel groot deel terug gedrongen en alles lijkt tot u toe stabiel.

De polyneuropathie en de pijn die daar bij hoort is er onverminderd en zal niet meer overgaan maar hoort nu ook bij mijn leven samen met de morfine die gelukkig redelijk helpt voor de overlast die de beschadigde zenuwen geven.

Ik werk weer vrijwel volledige dagen en sta nu vlak voor mijn pensioen, ben druk met het afwerken van zaken die ik me samen met mijn werkgever nog als doel gesteld heb. Zaken, werkzaamheden die gedurende het jaar dat ik weg was zijn blijven liggen en waar nu door mij een basis voor wordt gemaakt om ze, nadat ik afscheid genomen heb, op een juiste wijze voortgang te laten hebben.

We zijn heel dankbaar dat ik zover mijn normale leven weer op heb kunnen pakken.

Dat ik op deze manier, ook al gaat het soms moeizaam, mijn werk weer heb aangevangen en op een normale, goede en waardige wijze afscheid mag nemen van mijn werkzame leven, dat hadden we niet durven dromen en zie ik persoonlijk als een wonder.

De afgelopen weken zijn er een 3-tal lotgenoten, waar ik via e-mail sinds jaren een fijn contact mee heb gehad, overleden. Piet, Han en Jan, ze zijn ons voorgegaan. Piet is nauwelijks één jaar ziek geweest en Han is uiteindelijk aan de gevolgen van de allogene (mini) transplantatie overleden.

Zo had het ook kunnen gaan!

Gelukkig zijn er ook heel veel voorbeelden van lotgenoten die na een zeer moeilijke periode van behandelingen hun leven weer op een goede manier op hebben kunnen pakken.

Lut, mijn Kahler–vriendin sinds jaren, we hebben het beiden kennelijk zo druk dat het zelfs weeral te lang geleden is dat we elkaar schreven en zo zijn er heel veel die een goed en redelijk goed leven met Kahler als metgezel hebben.

Ik ben deze web-log begonnen met een citaat uit mijn dagboek.

De opmerkzame lezer zal zeggen; je hebt over die periode van ziekenhuis opname in april 2007 hier nooit geschreven en dat is waar.

De reden hiervoor was dat ik heb die periode, behoudens wat ongemakken, zo goed heb doorstaan dat ik dit mijn lotgenoten die het wel zwaar hadden niet aan wilde doen. Nu, na een jaar kan ik degene die nog wel een stamceltransplantatie moeten doorstaan een hart onder de riem steken en zeggen; het kan tegenvallen maar let wel, niet iedereen krijgt te maken met slijmvlies wat stuk gaat.

Ik kreeg zelf van een lotgenoot (wie, ben ik vergeten) de tip, vraag gedurende de tijd dat de HDM erin loopt, dus in de eerste dagen van de opname als voor bereiding op de transplantatie bij de verpleging om waterijs en zuig dit op zolang het infuus met de chemo loopt. Dat betekent dat je meerdere malen om een ijsje moet vragen maar wanneer je het aan de verpleging uitlegt dan krijg je dat zeker. Ik geloofde het eigenlijk niet maar heb het toch gedaan en ik heb op geen enkele wijze last gehad van kapot slijmvlies in de mond of andere plaatsen.

Dat het helpt werd bevestigd door een kennis die ik dezelfde tip had gegeven en die me vervolgens later aansprak met de mededeling dat hij ook geen last had gehad.