Een dag, bijna als alle andere

23 Jun

Het is woensdag 18 juni 2008 als ik ’s morgens zoals gebruikelijk rond 8.00 uur het parkeerterrein van Korporaal Installatietechniek opdraai en de auto op een willekeurige plek parkeer. Ik pak mijn plastic tasje met broodtrommel, flesje sap en een banaan en de laptoptas met inhoud van achter de bestuurdersstoel. Terwijl ik wegloop sluit ik met de afstandbediening de portieren en ga vervolgens via de hoofdingang naar binnen, loop langs de receptie via het gangetje bij de toiletten, de pantry en de serviceafdeling naar het laatste kantoor aan de rechterkant, de meet- en regelafdeling. Meestal zitten er al één of meerdere collega’s maar nu is het leeg. Ronald die bij de ingang z’n bureau heeft is zoals gebruikelijk “buiten”, maar ik zie in het voorbijgaan dat het scherm van de pc van Eric nog zwart is, meestal een teken dat hij bezigheden buitenshuis heeft. De laptop op het bureau van Herman, vriend, collega en opvolger staat wel aan maar ik zie verder niemand; zeker even voor overleg of iets anders van z’n plaats?

Nadat ik mijn jas heb uitgedaan en netjes heb opgehangen pak ik de laptop uit de tas en installeer deze door hem aan te sluiten op de netvoeding en vervolgens de netwerkkabel, USB-stick en muis aan de achterzijde in te pluggen. Dan druk ik de Powerknop in, pak een notitieblokje en pen uit m’n bureaulade, leg deze rechts op mijn bureau en loop vervolgens terug naar de pantry om koffie voor Herman en mezelf te halen. Teruggekomen is de laptop zover dat ik in kan loggen en pak ik de diverse mappen volgens losbladig systeem van de zaken die ik onderhanden heb uit de kast naast me. Terwijl ik in mijn comfortabele bureaustoel ben gaan zitten en mezelf zo geïnstalleerd heb en kijk wat er verder allemaal op het scherm van de laptop automatisch opstart komt Herman binnen en we begroeten elkaar terwijl Herman afwezig naar me kijkt. Hij is zoals gebruikelijk al druk bezig en is daardoor geconcentreerd afwezig voor z’n omgeving, iets wat ik zeer herken.

Dan, alsof hij wakker schrikt, kijkt hij naar me met de nuchter vragende constatering; “de laatste dag!?”

Ik beaam wat hij zegt waarbij ik niet weet, hoe te kijken. Daarom doe ik maar alsof het de normaalste zaak van de wereld is en ga verder waar ik mee bezig ben.

Maandag 2 juni jl. zou mijn laatste werkdag al geweest zijn maar aangezien ik voor mijn gevoel niet gereed was met waar ik mee bezig was ben ik in goed overleg doorgegaan met werken. Vandaag is de lijst van de planning zodanig geslonken dat er nog maar sprake is van een paar dingetjes maar het gaat dan juist om omschrijvingen en instructies die voor mijn gevoel nog te veel “als los zand aan elkaar hangen”. Ik ben er nog niet tevreden over en zie op het moment ook geen inzicht, mis de inspiratie, om er een overzichtelijk geheel van te maken.

Ik maak dit kenbaar bij Herman en we weten beide dat “voor de voet weg wat brainstormen” altijd zaken verhelderd. Ik laat hem lezen wat ik heb en hij gaat achter de PC om te zien of de instructie van een werkwijze werkt als hij de tekst volgt. Ik ga naast hem zitten en kijk mee en al doende praten we, stelt Herman vragen en komen bij mij de ideeën en inzichten en zie ik waar de manco’s zitten.

Als ik daarna achter de laptop ga zitten komt er na wat schuif, knip en plakwerk meer lijn in het verhaal en ben ik uiteindelijk toch tevreden.

Tussen de bedrijven door ruim ik alvast de bureaulade op en gooi oud papier weg maar veel heeft dit niet om het lijf omdat ik, sinds ik na lang ziek thuis te zijn geweest gewoon was de boel geordend te houden, eigenlijk altijd met in het achterhoofd dat er zo maar iets kan gebeuren waardoor ik voor korte of langere tijd uitgeschakeld zou zijn. Ik weet dat dit voor iedereen geldt maar toch, als je Mister Kahler kent dan ligt dat toch iets anders. Verder inventariseer ik op de harddisk van mijn laptop wat zinvol is om voor de collega’s op een centrale plaats op de server achter te laten, maak wat mappen aan, verzamel e.e.a. en kopieer dit. Vervolgens omschrijf ik in de planning die er nog ligt van zaken die niet helemaal afgerond konden worden waar en hoe de diverse bestanden terug te vinden zijn.

Rond 15.00 uur is het dan zover. Ik ben klaar en sluit de laptop af. Vervolgens loop ik een rondje over alle afdelingen en vraag tussen alle beslommeringen met luide stem; “of er nog mensen zijn die as. donderdag niet op de afscheidsreceptie zijn”, zo ja, dan; “tot morgen” en zo neen; “dan ga ik je nu een hand geven en het allerbeste wensen”. Dit alles gaf soms vreemde en ongemakkelijke situaties die ik zelf wel leuk vond. Kennelijk zijn mensen, vaak jongere gasten, er niet aan gewend dat iemand zich zo manifesteert, misschien plaatsvervangende schaamte zoals bv. een puber kijkt naar z’n moeder als die met te luide stem laat horen dat ze aanwezig is.

Terug gekomen op de meet- en regelafdeling maak ik er verder niet veel woorden meer aan. Ik groet Herman met de mededeling dat we elkaar de morgen, donderdagmiddag op de afscheidsreceptie weer zien en loop door het pand richting hoofduitgang waar ik Joyce door de gang aan zie komen. Ze groet en roept; “tot morgen Jaap” zoals ze dat al jaren doet alleen; “morgen zal anders zijn”.

Als ik over het parkeerterrein richting auto loop gaat er door me heen dat dit de laatste keer is maar voel, vreemd genoeg, verder niets.

Het is mooi rustig zomerweer en thuis gekomen staat Ria me lachend en zwaaiend voor het raam op te wachten. Binnengekomen omhels ik haar en spreek de onsterfelijke woorden; “dat was het dan”.

Advertisements

One Response to “Een dag, bijna als alle andere”

  1. Lut June 23, 2008 at 9:14 pm #

    ‘Dat was het dan’. Raar. Ik probeer me in te leven maar kan het niet Jaap. Vraag me af hoe het ooit zou geweest zijn, had ik ooit gewoon met pensioen kunnen gaan, maar dat is absurd. Ik had wel het pensioensparen willen opzeggen, maar gelukkig bleven die papieren slingeren en heb ik het nog, je weet maar nooit, haha.
    Ach rare gedachten. Ik ben ervan overtuigd dat jij alles mooi hebt kunnen afsluiten en ben daar voor jou héél blij om. Zelf heb ik nog 6 dozen staan op ‘t werk ‘t schijnt… ja, mij kennende is dat wel mogelijk 😉 Maar ik heb nog altijd géén tijd gevonden noch voorlopig plaats, dus ze kunnen er nog wat blijven 😉
    Luc en ik wensen jullie van harte een leuke start van het pensioenleven ! Sluit je maar aan bij de TTK’ers ! (tijd te kort om alles te doen wat je graag doet)
    Liefs
    L & L

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: