Archive | October, 2009

Geen verdienste!

27 Oct

Enige weken geleden…..

Ik zit als chauffeur voor de zoveelste keer te wachten in de wacht kamer van de Interne poli in het van Weel Bethesda ziekenhuis in Dirksland als de deur van de spreekkamer open gaat en de dokter met stevige pas naar buiten marcheert. Daar achter volgt moeizaam oma, Ria’s moeder. Ze kijkt me met een verdrietige blik aan. Ze heeft gehuild. Achter oma komt Ria de spreekkamer uit en ze mimet en ik lees van haar lippen; “Het is niet goed, Non Hodgkin Lymfoom”. Ik begrijp haar meer dan ik haar versta omdat ik een dag eerder al dezelfde conclusie getrokken had. Gezien de uitslagen van vorige onderzoeken moest het een hematologische aandoening zijn en dan kom je al snel bij Waldenström, het zusje van Kahler, of één van de vele vormen van Non Hodgkin.

In de auto heeft oma zichzelf weer bij elkaar geraapt en klaagt ze; “Ik begrijp het niet, ik voel me nooit ziek, hoe kan dat dan?”

Ria verteld dan in het kort wat er zich in de spreekkamer heeft afgespeeld en dat de arts aanneemt dat het om een vorm gaat die niet agressief is. Inmiddels weten we nu beter en is de ziekte gevorderd naar stadium IIIA wat betekent dat de lymfklieren onder en boven het middenrif zijn aangedaan maar dat er nog geen sprake is van uitzaaiingen naar edele organen zoals nieren, lever en longen.

Zolang ik Ria’s moeder ken heb ik haar nooit ziek gezien en heeft ze verder weinig kennis van medische zaken omdat daar haar interesses gewoon niet liggen. Dat betekent dat ze zich ook moeilijk voor kan stellen wat er met haar gebeurd.

Ze komt dan als ze eenmaal thuis is voor zichzelf tot de eenvoudige conclusie; “We geven het maar over”. Achter deze zin zit een wereld van ervaringen, gedachten, berusting en vertrouwen.

Ik denk dat, wanneer je 88 jaar bent geen andere gedachten meer hoeft te hebben en we hopen dat ze het met die gedachte nog lang vol mag houden.

Gisteren, donderdag 26 oktober 2009…..

Het is rustig herfstweer als we rond 10.00 uur weer eens richting het EMC Daniel den Hoed rijden. Het is 4 maanden geleden van het vorige controle bezoek en zijn inmiddels weer wel nieuwsgierig hoe de vlag er, wat  mijn ziekte betreft, bij hangt.

Bij het ziekenhuis aangekomen zien we dat er rond het gebouw inmiddels overgegaan is tot betaald parkeren compleet met slagbomen en automaten. We rijden naar binnen en vinden zonder moeite een plaatsje. Kennelijk maakt het vaste personeel nu geen gebruik meer van de beschikbare plaatsen en voor € 1,50 per uur is parkeren nog wel betaalbaar. We zijn ruim op tijd en gaan daarom eerst aan de koffie in het ruime restaurant wat ook het gevolg is van de ingrijpende verbouwing van de afgelopen maanden. We melden ons ruim op tijd bij balie B en zien daar dat de organisatie hier ook volledig gewijzigd is. We krijgen een nummertje en kunnen vervolgens gaan zitten waar we willen. Op de diverse flat-screens die door het gebouw verspreid zijn opgehangen kun je zien wanneer de arts je via zijn PC heeft opgeroepen. De ruimte waar vroeger sprake was van een combinatie van balies en wachtruimtes is nu omgetoverd tot één grote langgerekte, aantrekkelijk ingerichte wachtruimte met vrolijke gekleurde decoraties en verlichting, comfortabele fauteuils en een grote leestafel.

Een half uur later dan op mijn afsprakenkaart staat worden we bij de hematoloog binnengeroepen. Ze rommelt wat met haar PC en vraagt of we eerst de resultaten van het bloedonderzoek willen weten. Dat lijkt me een goed plan want daar gaat het uiteindelijk alleen maar om. Terwijl ze leest kan ik op het scherm mee kijken en zie al voordat zij de conclusie trekt dat het met de waarden prima staat en even later bevestigd ze dan ook dat ik nog steeds  in volledige remissie ben. Daar zijn we dan weer erg dankbaar, opgelucht en blij om en de dokter kan niet laten om ongeremd ons enthousiasme te delen.

Als ze ziet hoe blij wij reageren bevestigd ze nog eens dat het zeker niet vanzelf spreekt dat de uitslagen zo lang al zo goed blijven. Ria haalt aan dat er vooral de laatste tijd sprake is van TV-programma’s waarin door kankerpatiënten vaak soms zonder schroom gesteld wordt; “dat ze dit wel even gaan overwinnen” en dat; “ze zich er niet onder laten krijgen”. De dokter bevestigd dat een positieve instelling altijd goed is maar dat genezing of vertraging bij kanker absoluut geen verdienste.

Daarom wil ik hier uitsluitend nog aanhalen wat Ria’s moeder zei; "We geven het maar over". Iedereen die mijn web-log volgt kan hebben gelezen dat hier voor mij zeker een diepere betekenis aan mag worden gegeven omdat ik vast geloof dat er een Hogere Macht is die bepaald wat er gebeurd.

Let wel dat het feit dat ik in God geloof niet wil zeggen dat mijn ziekte daarom een meer gunstig verloop vertoont, nogmaals; "Geen verdienste!!".