Archive | July, 2011

Wat als er niets te melden valt!?

26 Jul

Na een jaar was het dan weer zover, vrijdag 1 juli 2011 de jaarlijkse beenmergpunctie. De waarden in het bloed die direct na het bezoek aan de prikkamer door de dokter te zien zijn zijn goed dus zover niets te melden. De uitslag van de beenmergpunctie laat normaal 2 weken op zich wachten maar omdat de dokter met vakantie gaat belt ze me over 3 weken. Verschenen maandag was het zover en aan het eind van de dag ging de telefoon, 4 uur later dan afgesproken. In die 4 uren gaat er direct een duiveltje in mijn hoofd aan het werk wat me allerlei moeilijke zaken in het vooruitzicht stelt maar de dokter weet niets van een demon en deelt me vrolijk mee dat het percentage plasmacellen nog steeds 0 is, dus volledige remissie. Controle over 4 maanden en wel op de 11-de van de 11 van 2011 om, let wel, 11.00 uur. Zoiets verzin je niet!

Inmiddels is er, ook al is daar misschien geen reden voor, toch weer een last van onze schouders gevallen.

Gezien het constante aantal bezoekers op mijn weblog voel ik me schuldig over het feit dat ik verder weinig te melden heb. Vandaar de titel boven dit stukje!

Belangrijk vind ik, en heb ik altijd gevonden zolang ik ziek ben en hier schrijf, dat lot- c.q. bondgenoten weten dat de ziekte van Kahler ofwel Multipel Myeloom lang niet altijd direct een fatale afloop hoeft te hebben en dat de huidige mogelijkheden op gebied van behandeling steeds meer toenemen. Er is dus voor mede-patiƫnten die zojuist een slechte diagnose hebben gekregen volop reden om positief naar de toekomst te kijken. Begrijp me goed, het is geen feestje om gedurende maanden te worden behandeld maar het kan met de verwachting dat het absoluut zin heeft en dat je de mogelijkheid kunt hebben om nog lange tijd met een goede kwaliteit van leven door te mogen gaan!

 

Advertisements