Archive | Verhaaltjes en andere zaken RSS feed for this section

De Hoezemoos

18 Jul

Het is weeral een paar maanden geleden dat Peter van Dam, directeur van Korporaal Installatietechniek B.V. naar de me toekwam met de opmerking; “we willen voor je afscheid in verband met je vroegpensioen een receptie houden, wat vind je daarvan”. Ik keek kennelijk wat bedenkelijk dus voegde hij er aan toe dat het niet uitsluitend voor mij alleen zou zijn want er zouden nog 3 collega’s afscheid nemen. Ik ben persoonlijk niet zo gecharmeerd van gebeurtenissen waarbij ik het middelpunt ben zonder dat het gaat om de inhoud b.v. techniek maar kan me er ook wel iets bij voorstellen wanneer er behoefte bestaat aan het uitspreken van waardering dat je daar gelegenheid voor moet geven. Daarom heb ik er mee ingestemd en donderdag 19 juni 2008 om 15.00 uur is het dan zover.

Ik voel me gespannen, iets wat ik altijd heb wanneer er wat staat te gebeuren waarvan ik de omvang niet kan inschatten. Ria en de kinderen zijn ook uitgenodigd en dat doet me goed.
In de buurt van Schaapsweg tussen Ooltgensplaat en Den Bommel aan de N59 staat een soort blokhut genaamd “De Hoezemoos”. Het is een restaurant annex feesthut, geheel uit hout opgetrokken en heeft veel weg van een Oostenrijkse stube, een skihut wat bij aankomst ook wel duidelijk wordt want een aantal ski’s staan buiten gereed voor gebruik alhoewel je daar op ons eiland heel lang op zal moeten wachten.
Deze middag zullen we de ski’s dus zeker niet nodig hebben.

We hebben gezorgd dat we al voor 15.00 uur aanwezig waren maar toen we het parkeerterrein opreden stond er al een redelijk aantal bedrijfswagens met het logo van Korporaal. Aangezien veel personeelsleden te kennen hadden gegeven aanwezig te willen zijn had de directie op voorhand besloten het bedrijf vanaf 15.00 uur de rest van de dag te sluiten en kennelijk hadden velen besloten er na de middag niet veel meer aan te doen en zaten al aan de koffie of het bier toen wij arriveerden. Ook waren er al diverse oud-collega’s aanwezig die de afgelopen jaren al afscheid hadden genomen en uitgenodigd waren om nog eens bij te praten en ook afscheid te nemen van collega’s waar ze soms heel veel jaren mee samen hadden gewerkt.
We maken een kort rondje langs de aanwezigen, begroeten mensen en stel Ria en de kinderen voor waar dat zo uit komt.
Na een tijdje, als blijkt dat de meesten wel aanwezig zullen zijn, komt Peter naar me toe met het verzoek om samen met de collega’s Daan en Jan die ook afscheid nemen op een barkruk voor de groep aanwezigen te gaan zitten. Ik voel me opgelaten en weet nauwelijks raad met mijn houding maar probeer er in gedachten afstand van te nemen en het geheel over me heen te laten komen.
Peter begint met zijn speech en vangt aan met te memoreren hoe lang ik bij het bedrijf ben, wat ik zoal betekent heb voor de meet- en regelafdeling en dat ik door de tijd bewezen heb dat kennis belangrijk is voor de uitstraling van een bedrijf en dat ik hiervan altijd een voorbeeld ben geweest. Verder geeft hij aan dat mijn carrière en positie binnen het bedrijf op een bepaald moment toen ik ziek werd een onvoorziene wending nam, dat iedereen dit via deze blog kon volgen en dat ik na mijn behandeling in 2007 er alles aan gedaan heb om weer binnen mijn werkkring terug te keren en dat dit mij met steun van Ria en de kinderen ook gelukt is. Hij geeft aan dat ik zelfs tot gisteren nog bezig geweest ben om zaken af te ronden en verklaard blij te zijn met inzet om b.v. in de laatste periode nog een standaard te hebben neergezet voor het produceren van bediening- en onderhoudsvoorschriften.
Vervolgens spreekt Peter dezelfde waarderende woorden uit naar de collega’s Daan en Jan die beide gezamenlijk meer dan 90 jaar bij het bedrijf gewerkt hebben. Heel bijzonder wanneer mensen vrijwel hun hele werkzame leven bij één en het zelfde bedrijf werken en daar met zoveel inzet en vakkennis door de jaren heen prachtige technische installaties maken. De waardering hiervoor wordt door Peter dan ook niet onder stoelen of banken gestoken.
Na afloop van de speech overhandigt Peter aan elk van ons namens het bedrijf een enveloppe met inhoud en neemt vervolgens Rob, het hoofd uitvoering W-installatie de microfoon over en overhandigt ons namens alle collega,s een zelfde enveloppe. Vervolgens krijgen alle aanwezigen de gelegenheid ons de hand te drukken, te feliciteren en afscheid te nemen. Vervolgens gaat iedereen aan de drankjes en hapjes.
Ik voel me opgelucht en na het handjes schudden en met iedereen een paar persoonlijke woorden te hebben gewisseld voeg ik me weer bij Ria en de kinderen.

Tot 17.30 uur heb ik met diverse collega’s bijgepraat en is het tijd om afscheid te nemen. We doen een rondje langs de aanwezigen die allemaal nog geanimeerd met elkaar zitten te babbelen, wensen elkaar allemaal het beste en succes toe en gaan vervolgens richting auto. Chantal, Simone en Jan-Jaap gaan gedrieën nog ergens wat eten maar omdat ik er inmiddels wel een beetje doorheen zit rijden Ria en ik naar huis.

Ria straalt en wanneer ik dat tegen haar zeg geeft ze aan dat ze trots op me is om de woorden die tegen- en over me gezegd zijn. En ik voel me trots op Ria, Chantal, Simone en Jan-Jaap, mijn gezin.

Advertisements

Een dag, bijna als alle andere

23 Jun

Het is woensdag 18 juni 2008 als ik ’s morgens zoals gebruikelijk rond 8.00 uur het parkeerterrein van Korporaal Installatietechniek opdraai en de auto op een willekeurige plek parkeer. Ik pak mijn plastic tasje met broodtrommel, flesje sap en een banaan en de laptoptas met inhoud van achter de bestuurdersstoel. Terwijl ik wegloop sluit ik met de afstandbediening de portieren en ga vervolgens via de hoofdingang naar binnen, loop langs de receptie via het gangetje bij de toiletten, de pantry en de serviceafdeling naar het laatste kantoor aan de rechterkant, de meet- en regelafdeling. Meestal zitten er al één of meerdere collega’s maar nu is het leeg. Ronald die bij de ingang z’n bureau heeft is zoals gebruikelijk “buiten”, maar ik zie in het voorbijgaan dat het scherm van de pc van Eric nog zwart is, meestal een teken dat hij bezigheden buitenshuis heeft. De laptop op het bureau van Herman, vriend, collega en opvolger staat wel aan maar ik zie verder niemand; zeker even voor overleg of iets anders van z’n plaats?

Nadat ik mijn jas heb uitgedaan en netjes heb opgehangen pak ik de laptop uit de tas en installeer deze door hem aan te sluiten op de netvoeding en vervolgens de netwerkkabel, USB-stick en muis aan de achterzijde in te pluggen. Dan druk ik de Powerknop in, pak een notitieblokje en pen uit m’n bureaulade, leg deze rechts op mijn bureau en loop vervolgens terug naar de pantry om koffie voor Herman en mezelf te halen. Teruggekomen is de laptop zover dat ik in kan loggen en pak ik de diverse mappen volgens losbladig systeem van de zaken die ik onderhanden heb uit de kast naast me. Terwijl ik in mijn comfortabele bureaustoel ben gaan zitten en mezelf zo geïnstalleerd heb en kijk wat er verder allemaal op het scherm van de laptop automatisch opstart komt Herman binnen en we begroeten elkaar terwijl Herman afwezig naar me kijkt. Hij is zoals gebruikelijk al druk bezig en is daardoor geconcentreerd afwezig voor z’n omgeving, iets wat ik zeer herken.

Dan, alsof hij wakker schrikt, kijkt hij naar me met de nuchter vragende constatering; “de laatste dag!?”

Ik beaam wat hij zegt waarbij ik niet weet, hoe te kijken. Daarom doe ik maar alsof het de normaalste zaak van de wereld is en ga verder waar ik mee bezig ben.

Maandag 2 juni jl. zou mijn laatste werkdag al geweest zijn maar aangezien ik voor mijn gevoel niet gereed was met waar ik mee bezig was ben ik in goed overleg doorgegaan met werken. Vandaag is de lijst van de planning zodanig geslonken dat er nog maar sprake is van een paar dingetjes maar het gaat dan juist om omschrijvingen en instructies die voor mijn gevoel nog te veel “als los zand aan elkaar hangen”. Ik ben er nog niet tevreden over en zie op het moment ook geen inzicht, mis de inspiratie, om er een overzichtelijk geheel van te maken.

Ik maak dit kenbaar bij Herman en we weten beide dat “voor de voet weg wat brainstormen” altijd zaken verhelderd. Ik laat hem lezen wat ik heb en hij gaat achter de PC om te zien of de instructie van een werkwijze werkt als hij de tekst volgt. Ik ga naast hem zitten en kijk mee en al doende praten we, stelt Herman vragen en komen bij mij de ideeën en inzichten en zie ik waar de manco’s zitten.

Als ik daarna achter de laptop ga zitten komt er na wat schuif, knip en plakwerk meer lijn in het verhaal en ben ik uiteindelijk toch tevreden.

Tussen de bedrijven door ruim ik alvast de bureaulade op en gooi oud papier weg maar veel heeft dit niet om het lijf omdat ik, sinds ik na lang ziek thuis te zijn geweest gewoon was de boel geordend te houden, eigenlijk altijd met in het achterhoofd dat er zo maar iets kan gebeuren waardoor ik voor korte of langere tijd uitgeschakeld zou zijn. Ik weet dat dit voor iedereen geldt maar toch, als je Mister Kahler kent dan ligt dat toch iets anders. Verder inventariseer ik op de harddisk van mijn laptop wat zinvol is om voor de collega’s op een centrale plaats op de server achter te laten, maak wat mappen aan, verzamel e.e.a. en kopieer dit. Vervolgens omschrijf ik in de planning die er nog ligt van zaken die niet helemaal afgerond konden worden waar en hoe de diverse bestanden terug te vinden zijn.

Rond 15.00 uur is het dan zover. Ik ben klaar en sluit de laptop af. Vervolgens loop ik een rondje over alle afdelingen en vraag tussen alle beslommeringen met luide stem; “of er nog mensen zijn die as. donderdag niet op de afscheidsreceptie zijn”, zo ja, dan; “tot morgen” en zo neen; “dan ga ik je nu een hand geven en het allerbeste wensen”. Dit alles gaf soms vreemde en ongemakkelijke situaties die ik zelf wel leuk vond. Kennelijk zijn mensen, vaak jongere gasten, er niet aan gewend dat iemand zich zo manifesteert, misschien plaatsvervangende schaamte zoals bv. een puber kijkt naar z’n moeder als die met te luide stem laat horen dat ze aanwezig is.

Terug gekomen op de meet- en regelafdeling maak ik er verder niet veel woorden meer aan. Ik groet Herman met de mededeling dat we elkaar de morgen, donderdagmiddag op de afscheidsreceptie weer zien en loop door het pand richting hoofduitgang waar ik Joyce door de gang aan zie komen. Ze groet en roept; “tot morgen Jaap” zoals ze dat al jaren doet alleen; “morgen zal anders zijn”.

Als ik over het parkeerterrein richting auto loop gaat er door me heen dat dit de laatste keer is maar voel, vreemd genoeg, verder niets.

Het is mooi rustig zomerweer en thuis gekomen staat Ria me lachend en zwaaiend voor het raam op te wachten. Binnengekomen omhels ik haar en spreek de onsterfelijke woorden; “dat was het dan”.

Popfestival Flakkeese dagen 2008

20 Apr

Zojuist gaf de thermometer in de auto nog 9°C aan maar als we, mijn 2 dochters Chantal en Simone en ik, over het verlaten industrieterrein in Middelharnis richting festivalterrein lopen voelt het door de strak staande noordoostenwind en de bijbehorende chill factor wel alsof het vriest. Het is vrijdagavond 18 april 2008 rond 22.30 uur en we zijn op weg naar het Popfestival Flakkeese Dagen wat door Poppodium Jailhouse al vanaf 1989 jaarlijks wordt georganiseerd en waar de band van Mike, Guido en Jan-Jaap dus Mucho Maestro voor de tweede keer gaat optreden.

Vanmiddag toen ik rond 16.30 uur moe en uitgewoond van mijn werk thuiskwam kon ik niet anders dan mopperend aan Ria te kennen geven; “dat ik er totaal niets mee ophad om nog zo laat de deur uit te gaan om te gaan luisteren naar een grote bak tering herrie”, om het maar zachtjes uit te drukken maar Ria is verkouden, moe en grieperig en zou sowieso niet gaan en aangezien we er vorig jaar niet bij konden zijn omdat ik toen in het ziekenhuis lag en MM waarschijnlijk volgend jaar niet meer mee zou kunnen doen omdat het geen echt origineel Flakkeese band zou zijn wordt er toch op me ingepraat om me over mijn eigen bezwaren heen te zetten en toch maar te gaan. Gek genoeg weet ik dat dat “op me inpraten” niet nodig is omdat ik uiteindelijk toch altijd weer wel ga.

Een mens moet toch ook weleens van zich laten horen.

En zo lopen we richting “de tering herrie” in de vorm van een bluesband die een lekker nummertje wegspelen. Alleen, dat je dat hier al zo goed hoort, wat moet het dan binnen wel voor orgie zijn!?

We komen aan op het terrein en melden ons bij de kassa, betalen elk de 10 eurietjes, krijgen zo’n stoer geelkleurig (vrijdag is de gele dag) polsbandje om met de tekst POPSTICHTING JAILHOUSE en mijn nummer 033557, zo’n bandje wat je komende dagen niet meer af doet om aan iedereen te laten weten dat je erbij was en lopen vervolgens naar binnen.

Met dranghekken is een soort doorgang gecreëerd waar een aantal mensen ons opwachten, duidelijk van security, want een paar jonge gasten voor ons kennen het klappen van de zweep al en leggen stilzwijgend alle spullen die ze bij zich hebben op een tafel inclusief hetgeen in hun broekzakken zit en laten zich gewillig fouilleren. Simone en Chantal lopen voor mij uit, ik voel me toch wat bedeest, en de kleerkast met zijn donkere gevechtsjas en staalblauwe blik kijkt de dames keurend aan en maakt een korte uitnodigende beweging met zijn hoofd waarmee hij duidelijk maakt dat deze dames geen stiletto’s en ander steektuig in het handtasje zullen hebben. Dan kom ik, kijk de kerel recht in de ogen en hij kijkt me onvervaard recht in de ogen terug en hij meet me. Ik voel het. Dan kijkt hij terug naar Chantal en Simone en ik zie hem denken; “iemand met zulke dochters zal geen stennis schoppen” en knikt naar me; “loop maar door”.

Onwillekeurig denk ik aan die keer, op Schiphol, toen ik als enige uit een rij passagiers gehaald werd en wel gefouilleerd werd. Toen bleek ik al geen kwaad in de zin te hebben maar wisten zij dat?

We wandelen het terrein op waarop twee tenten, een groot- en een klein podium, zijn geplaatst, waar tussen diverse gelegenheden om wat te eten of te drinken en sanitaire voorzieningen zijn opgesteld. Er hangt een lucht van veel mensen, patat en bier en te oordelen naar de plastic glazen op de planken vloeren is van het laatste al vrij veel genuttigd. Als we de ingang tussen de 2 tenten inlopen komt Jan-Jaap ons tussen al het volk al tegemoet. Kennelijk voelde hij dat we er waren en we begroetten elkaar hartelijk. De bluesband die we al van ver hoorden speelde op het grote podium, de plaats waar het optreden van Mucho Maestro om 23.00 uur begint, en is inmiddels gereed met hun act. Dat betekent dat op het kleine podium een ander optreden, volgens het programma het bandje “NoTess” gaat spelen dus lopen we daar naar binnen om verlost te zijn van de, tussen de tenten, wervelende wind. “No Tess” blijkt een groepje te zijn met 2 mooie maar vooral goede zangeressen die een heel leuk optreden neerzetten.

Na even te hebben gekeken gaan we alvast naar de andere tent met het grote podium waar de jongens van Mucho Maestro samen met mensen van de organisatie druk bezig zijn met opbouwen. Uit alles blijkt dat de organisatie strak is, dat ze jarenlange ervaring hebben en precies weten en aanvoelen wat de diverse bands nodig hebben. Er vindt kort overleg plaats met de geluidsmannen voor de podium- en zaalversterking en iedereen weet vervolgens wat er te doen staat.

Guido zit als we binnenkomen al gezellig te drummen en voelt zich kennelijk helemaal op z’n gemak. Hij staat op, loopt naar voren, en maakt een paar gekke danspasjes voor een man die, naar later blijkt, zijn vader is. Jan-Jaap en Mike zijn zo op elkaar ingespeeld dat ze zonder veel te zeggen hun gang gaan en pluggen samen met de podiumgeluidsman alles in wat er in te pluggen valt en gaan vervolgens soundchecken.

Jan-Jaap neemt achter zijn microfoon plaats, kijkt geconcentreerd, en zet uit volle borst en prachtige lied; “Amazing grace” in. Ik begrijp dat dit dient om de zaalversterking te laten weten wie hij is, wat hij doet en dat hij kan zingen en hoe hard.

Dat J-J zoiets zonder schroom doet ontroert me. De overtuiging en het zelfvertrouwen….., perfect en ik kijk achterom naar mijn dochters en zie aan hun gezicht dat ze hetzelfde denken.

Het optreden is dan nog niet eens begonnen!?

Mike loop nog steeds druk heen en weer maar J-J pakt z’n Fender Precision basgitaar en laat kort horen wat hij aan techniek en muzikaliteit in huis heeft. Er wordt nog kort wat overleg gepleegd met de podiumgeluidsman over de stand van monitorversterkers, J-J checkt of die ene monitorspeaker wel stevig en stabiel staat omdat die tijdens de act dienst doet als springplank voor één van zijn dansacties. 

Als het inmiddels 23.00 uur geworden is verdwijnen de boys van het podium en komt de presentator op voor de aankondiging. De jongen geeft aan dat Mucho Maestro de volgende band is en bewijst vervolgens dat hij nauwelijks de moeite heeft genomen de biografie van de band te lezen en roept iets over Maginot en muziek die niet in een hokje te plaatsen is en roept daarna dat we maar moeten gaan luisteren en dat deden we.

Kijk voor de echte biografie en de filosofie van de band maar eens op hun website. Hier vind je ook het programma voor de komende tijd waarbij, na het uitbrengen van de CD, het debuutalbum, genaamd “Selling Resolutions”, de tour door Frankrijk die voor de mei vakantie gepland is het belangrijkst voor de komende tijd is.

Inmiddels spelen de jongens de sterren van de hemel waarbij het publiek, wat qua leeftijd gemêleerd is, steeds enthousiaster wordt. Drummers zijn meestal figuren die per definitie ver achter op het podium achter hun k
it hun ding doen maar Guido zit frank en vrij met open blik rechtop de zaal inkijkend te drummen en straalt hierbij evenveel plezier en energie uit als Mike en J-J die vooraan toch meer in de picture staan. Bij het nummer in vierkwartsmaat, erg ongebruikelijk voor een rockband maar typerend voor MM, wordt gezellig meegedeind en bij het volgende nummer waarbij je je zo in de Balkan zou wanen wordt ritmisch meebewogen.

Dan wordt het laatste nummer aangekondigd, een onvervalst rocknummer waarbij vooral Mike en Jan-Jaap alles uit de kast halen en voor hun act het hele podium nodig hebben . Het publiek is massaal aan het jumpen geslagen en een groep jongens die duidelijk wel erg veel bier op hebben gebruiken de hele vloer voor het podium om hun ruwe dans uit te voeren. De finale is hard, massaal en rockt alsof het nooit meer ophoudt en ik voel me trots dat mijn zoon samen met zijn vrienden deze prestatie neer heeft gezet en ik ben blij dat ik erbij was.

Nog verheugder ben ik om het feit dat ik mijn videocamera heb meegenomen en dat ik vrijwel het volledige optreden gefilmd heb.

Als we een uurtje later in bed liggen hoor ik dat Jan-Jaap, die vannacht in zijn ouderlijk huis zal slapen, door Guido voor de deur wordt afgezet en we gaan er nog even uit om bij te praten.

Als we later weer in bed liggen kan ik me niet voorstellen dat het podiumbeest van vanavond in zijn oude bed op zijn oude kamer ligt te slapen.

Romanza

27 Oct

Het licht gaat uit en het wordt aardedonker in de immense hal. Plotseling wordt op een pauk geslagen in het ritme van de hartslag van een mens en in dat zelfde ritme flitsen er boven het ijs rode lichten aan- en uit. Naarmate seconden verstrijken en seconden, minuten worden neemt het volume en ritme van de paukenslagen- en de intensiteit van de lichtflitsen toe. Plotseling, wanneer de spanning door het opzwepende ritme tot een climax lijkt te komen wordt het doodstil en breekt een kakofonie van geluid los terwijl de ijsvloer door schijnwerpers in een helkleurig licht wordt gezet en schaatsers met fluorescerende kleding vanuit het decor op de achtergrond het ijs op komen.

De show is begonnen.

We, Ria, Chantal, Simone en ik zitten in Ahoy bijna boven in de eerste ring aan de westkant van de hal, dus tegenover het decor in de lengte van de ijsvloer en hebben een prachtig gezicht op het spektakel. Het is de premièreavond van de ijsshow “Romanza” wat geproduceerd wordt door Holiday on Ice, de organisatie die al sinds jaren spectaculaire shows op het ijs zet.

De show wordt luister bij gezet door het stel wat vorig seizoen in de TV-show “Sterren dansen op het ijs” de eerste en tweede plaats bezetten respectievelijk de zangeres Sita en de acteur Geert Hoes. Deze beide “amateurs”, die overigens op TV een prachtige prestatie hebben geleverd door in een zeer korte tijd als ijsdansers furore te hebben gemaakt, praatten al schaatsend de diverse onderdelen van de show aan elkaar waar bij ze gebruik maakten van teksten uit het boek Elf minuten van Paolo Coelho. Verder schaatsen ze beide ook nog samen met hun ijspartners op prachtig nummers als “Dirty dancing” en “Grease” en schaatst Sita op muziek van haar eigen nummer “Zoete Pijn” wat ze heeft ingezongen en wat speciaal voor deze show is geschreven.

Zoals gezegd, de show is genaamd; “Romanza” en bestaat uit een aan één schakeling van nummers die allemaal over de liefde in haar vele facetten en verschijningsvormen gaan.

Ik geef hierbij de letterlijke tekst weer die staat geschreven in het boek wat voor de show door Holiday on Ice is uitgegeven.

Romanza

Holiday on Ice heeft een roemrijke traditie in het opvoeren van spectaculaire shows die jong en oud entertainen. Elementen als snelheid, romantiek, opvallende kostuums, hedendaagse en epische muziek en bovenal ijsdansen op het hoogste niveau boeien het publiek overal ter wereld elk jaar opnieuw. Romantiek heeft altijd een belangrijke rol gespeeld in hetgeen er op ons Ice-podium gebeurt en vormt het centrale thema van onze nieuwe show; “Romanza”.

Liefdesverhalen bestaan al zo lang wij ons kunnen herinneren en zijn altijd vervlochten met passie, romantiek, verlangen, maar ook met bedrog, pijn en in veel gevallen zelfs de dood. Toch raken we allemaal steeds weer geboeid door de wereldberoemde liefdesverhalen van Romeo & Julia van Shakespeare tot Madame Butterfly van Puccini, en van Adam en Eva tot Dracula. Wij hebben deze verhalen opgenomen in onze nieuwe show, samen met de tegenpolen van de zeven deugden: De Zeven Hoofdzonden van Dante. De Zeven Hoofdzonden zijn veelal de belangrijkste reden waarom de liefde omslaat in haat en jaloezie. Om het geheel te complementeren, wordt het verhaal verteld met behulp van teksten uit het boek Elf minuten van Paolo Coelho. De gekozen teksten komen uit het dagboek van de hoofdpersoon van het boek en geven een goed beeld van de passie en het verlangen, en de zoektocht naar de ware liefde.

Acte Eén

  • Volg het ritme van je hart
  • Adam & Eva
  • De Zeven Zonden
  • Lust
  • Jaloezie
  • Woede
  • Gulzigheid
  • Luiheid
  • IJdelheid
  • Hebzucht
  • Samson & Delilah
  • Madame Butterfly
  • Liefdesparen
    • Rollen
      • Wolf
      • Roodkapje
      • Kikker
      • Prinses
      • Olijfje
      • Popeye
    • Grease (met Sita en Geert)
    • Barbie & Ken
    • Dirty Dancing (met Sita en Geert)
    • Lady in Red
    • Cleopatra & Ceasar
  • Acte Twee

    • Dracula
    • Romeo & Julia
    • De Zeven Hoofdzonden
      • Femme Fatale & De Stierenvechter
    • De Zeven Hoofdzonden
      • Passie voor Chocolade en Passie voor het Casino

    We hebben enorm genoten! Ik zat naast Ria en Chantal en Simone aan beide kanten naast ons en ik bedacht op een bepaald moment dat het begin dit jaar ondenkbaar was dat ik dit nog mee zou kunnen maken en zeker niet op deze korte termijn en ik voelde me blij en gelukkig.

    Op 3 poten……

    7 Apr

    Zoals elke morgen worden onze poezen Lotte en Loes door Ria uit de bijkeuken bevrijd waarna ze zich vervolgens het eerste kwartier druk bezig houden met kopjes geven en vragend miauwen om naar buiten gelaten te worden, zo ook die morgen een paar weken geleden.

    Na een tijdje valt het Ria in één keer op dat Loes op 3 poten loopt te hinken en dat ze regelmatig gromt. Als ze opgepakt wordt voor een nader onderzoek gromt ze nog harder en begint ze te blazen. Ze heeft duidelijk pijn maar wat de plotselinge oorzaak is is niet duidelijk. De rest van de dag blijft ze hinken en ontziet ze haar linker voorpoot. Wij maken ons er verder geen zorgen om want vaak is zoiets na een dag weer over en dat blijkt inderdaad;de volgende morgen ze loopt weer normaal.

    Toch is de blessure een dag later weer terug en nu voor een langere periode. Na een dag of 3 gromt ze nog steeds als we haar optillen en besluiten we toch maar om haar bij de dierenarts te laten zien.

    Het spreekuur is ’s avonds dus zet Ria haar na het avondeten in de reismand. De hele rit naar Middelharnis miauwt ze zielig, iets wat we van Loes helemaal niet gewend zijn. Het is druk in de wachtkamer maar als Ria met Loes aan de beurt zijn pakt ze de reismand op en meldt zich bij de arts in de spreekkamer.

    “Ze loopt op 3 poten” meldt Ria aan de dierenarts waarop deze laconiek reageert met; “dat klopt niet”. Sinds de poezen beide zijn gesteriliseerd en Ria bij beide het binnenste heeft mogen aanschouwen heeft ze een speciale verhouding met de dierendokter, vandaar dat ze het meer logisch vindt om te vertellen wat het wel doet dan om uit te leggen wat er mis is. Vervolgens bevestigt of ontkent de dierenarts de conclusie van Ria. Een typische man; het liefst zou hij z’n bureau als behandeltafel gebruiken en opereren met handschoenen is niet goed omdat je dan geen gevoel in je vingers hebt. Waarom je tijdens de operatie een sigaar opsteekt is ons niet helemaal duidelijk maar Lotte en Loes hebben er niets aan overgehouden.

    Met een welgemikte greep pakt hij Loes bij het nekvel en duwt haar vervolgens vakkundig tegen de behandeltafel waardoor ze geen kant meer op kan. Daarna onderzoekt hij de linker voorpoot en stelt vast dat het bot gekneusd is. Dit gaat een week of 6 duren zegt hij. Als Ria verbaast reageert legt hij uit dat een dergelijke blessure net zolang duurt om te genezen als bij een mens. Hij geeft zonder verdere uitleg een injectie en daarmee is het consult achter de rug.

    De volgende morgen hinkt Loes niet meer.

    De poezen Lotte en Loes, anarchie of "Singing in the Rain"?

    23 Dec

    Wanneer je iemand die ons kent een jaar geleden gezegd had dat wij met de kerst van 2006 twee poezen zouden hebben dan had niemand dat geloofd maar toen Jan-Jaap, die in Rotterdam woont, een kitten kreeg en Mink vervolgens samen met J-J een nachtje kwam logeren was Ria zeker verkocht en begreep ik dat ik er op de duur ook niet meer om heen zou kunnen.

    Lotte ‘s avonds slapend op haar gebruikelijke plaats boven op de krabpaal met aan de onderzijde hangend, het favoriete speeltje

     

    Ik ben nooit een “poezenmens” geweest. Je kent dat wel, je komt op visite bij familie die een kat hebben en die wil dan uitsluitend bij jou op je schoot zitten of achter je hoofd op de leuning van de bank. Je wil dan niet meteen gaan smijten met zo’n dier maar de neiging heb je wel. Zo zitten poezenhaters in elkaar. Maar het zal duidelijk zijn dat ik dat bij Mink dus niet had.

    Links Lotte en rechts Loes samen diep in slaap op de bank

     

     Goed, maar eens voorzichtig rondgekeken, wat op internet gelezen over hoe zo’n beest geestelijk en lichamelijk in elkaar zit, wat de “do’s and don’t ‘s” zijn, wat er in moet en wat er uit komt en waar je het één koopt en het ander laat, wat ze zelf regelen en waar jij voor moet zorgen, kortom de vraag; is ons leven met twee poezen nog leefbaar en mag je na een periode van wennen aan elkaar nog in je eigen huis of is het dan volledig overgenomen en heerst er anarchie. Bij het informatie inwinnen bij anderen onderscheiden de katteneigenaren zich altijd van diegene die geen poes hebben. Degene die geen poes hebben komen nooit verder dan een beetje nieuwsgierig informeren naar de kwaliteit van onze gordijnen maar kattenliefhebbers komen niet meer uitgepraat over de kwaliteit van de kat als huisdier.

     

    De vensterbank, favoriete plaats van Loes om een dutje te doen.

     

     

     

     

    Inmiddels behoren wij tot de laatste club al is het soms weleens lastig om dat vol te houden als er weer een plant op een plaats ligt waar deze eerst niet stond. Overigens hangen de gordijnen nog steeds, blijkt de vloerbedekking goed als krabpaal dienst te kunnen doen ook al stond dat niet op het label en is het leer van de bank sterker dan we dachten. Verder heb je poezen en dat mag best wel een beetje aan het interieur te zien zijn. En natte neusjes tegen het glas van de ramen; als je er goed over nadenkt is het toch alleen maar lief. En heeft er dan toch plotseling één van de kittens in de sloot achter het huis gelegen dan blijkt’ie het in één keer gewoon lekker te vinden onder een warme douche.

    Lotte doezelend op de vensterbank in de middagzon

     

    En verder gaan ze hun eigen gang, soms lachend ook al kun je dat niet horen en soms schaterlachend maar dat zie je ook niet direct aan hun uiterlijk. En verwacht de baas dat je wat laat blijken omdat je toch wel erg stout geweest bent dan doe je net of je je schaamt en glimlacht achter je poot of duwt je kop bij je zusje in haar vacht om niet te laten zien hoeveel plezier je hebt. En als je dan toch zo geschrokken bent van die harde stem die roept dat je niet op de tafel mag dan kruip je zover achter een gordijn dat nog net twee oogjes en een snuitje te zien zijn en je vindt het goed dat je zuster je uitgebreid komt wassen om je te troosten.

    Loes slapend op het “krabgolfje”

     

    Toen Lotte een paar weken geleden ontsnapt was liep ze bij nader onderzoek op het platte dak van een schuur hier in de buurt wat door een slechte afvoer vol water stond en ze paradeerde heen- en weer over dat dak door het water en ik durf bijna te zweren dat ik hoorde zingen: “I’m Singin In the Rain”.

     

    Twee vriendinnetjes voor Mink

    12 Aug

    Het is zaterdag 22 juli, de dag dat we afgesproken hadden om de kittens op te halen bij de fam. Aars in Goedereede.

    We hebben rond 10.00 uur ’s morgens afgesproken en voor we weggaan probeer ik me voor te stellen wat het voor het kleine beestje betekent wanneer het straks plotseling alleen in een groot huis bij vreemde mensen is terwijl ze haar eerste levensweken uitsluitend met haar moeder, 3 zusjes en 2 hondjes heeft doorgebracht. Ik bedenk me dat dit toch wel een erg grote overgang gaat worden.

    Ria heeft als ik mijn overwegingen aan haar voorleg zoals dat vaak gaat bij 2 mensen die al zoveel jaren met elkaar samenleven dezelfde gedachtegang gehad. Daarom stemmen we af dat, wanneer er nog 2 kittens beschikbaar zijn, en als het even kan de bont wit-cyperse en de enige cyperse dat we ze in dat geval allebei mee zullen nemen.

    Bij de familie Aars aangekomen zitten deze buiten op het terras en spelen de kittens met hun moeder in de tuin. We krijgen een kop koffie aangeboden en praten even bij over hoe de afgelopen weken met het nest poesjes en de moeder verlopen zijn. Het is duidelijk dat de mensen al helemaal verknocht zijn aan het door de wilde tuin dartelende jonge spul. De moederpoes zorgt regelmatig voor verse levende muizen die ze voor haar kroost vangt in het korenveld aan de andere kant van de landweg tegenover het huis.

    Ik zie op de tuintafel een boek liggen met de titel “RAW”, een term die verwijst naar een extensie waaronder basale digitale foto’s in de meest “ruwe vorm” worden opgeslagen en waarin in deze vorm nog sprake is van alle informatie van kleuren en licht intensiteit op het moment van nemen van de een foto. Ik wijs naar het boek en vraag wie van het echtpaar de fotograaf is. Het blijkt dat mevrouw Aars een enthousiast, en naar later blijkt, zeer verdienstelijk amateur fotografe is die vroeger haar eigen DOKA had en zoals bij iedere fervente fotograaf die verknocht is aan de analoge techniek op een bepaald moment toch de overstap heeft gewaagt naar de wereld van de digitale fotografie en vervolgens nooit anders meer wilde. Ze laat trots een portofolio met haar mooiste platen aan ons zien en duwt mij haar digitale spiegelreflex in handen, een loeier van een camera, een prachtig stuk techniek waarmee de bijna 70-jarige mevrouw prachtig werk creëert.

    Fotografie; schilderen met licht, een prachtige hobby!! We babbelen nog wat over onze gezamenlijke hobby en de software die zo mooi als hulpmiddel kan dienen om het gefotografeerde werk nog mooier te laten lijken.

    Dan is het moment aangekomen om de kittens voor te bereiden op hun tocht richting Dirksland maar eerst geven we aan wat onze gedachten waren over het alleen zijn van ons nieuwe poesje en dat we eigenlijk als dat nog mogelijk zou zijn er wel 2 mee wilden nemen. Gelukkig blijken er zich  op de overigens aanlokkelijke advertentie bij de dierenspeciaalzaak verder geen gegadigden meer te hebben gemeld en is de vraag of we twee poesjes in plaats van één mee mogen nemen.

    Mevrouw had dezelfde bedenkingen al gehad en zag het kleine kitten al helemaal alleen zonder haar moeder en zusjes bij ons zitten en ze was dus erg blij dat we deze keuze al gemaakt hadden. Dat we het cyperse poesje wilden hebben viel haar wat zwaar want dat vond ze zelf ook de mooiste maar verder vond ze het prima dat er geen van het grut eenzaam en alleen kwam te zitten.

    Ik pak onze nieuw aangeschafte plastic reisvoorziening voor poezen samen met een mooi opgemaakt bakje bloemen als bedank-presentje voor de familie uit de kofferbak van de auto.

    Als ik de reismand met het deurtje open neerzet zien we dat de moederpoes in de gaten krijgt dat er iets staat te gebeuren en dan krijgen we meteen een voorproefje van het ondoorgrondelijke karakter wat poezen nu eenmaal hebben.

    Ze neemt demonstratief plaats in onze reismand met een blik van “krijg mij hier maar eens uit”.

    We gaan eerst op jacht naar de beide diertjes die nog druk met hun zusjes door de tuin rollebolden maar na wat grijp- en graai werk lukt het ons om ze beiden te pakken te krijgen en wordt vervolgens de moederpoes uit haar verdedigingssituatie gehaald. Ze laat het nu gemelijk over zich heen komen en eerlijk gezegd hebben we er later niet meer opgelet hoe ze verder reageerde omdat we teveel gefixeerd waren op die twee kleintjes in die grote plastic reismand.

    We nemen afscheid van de familie Aars met de belofte dat we ze op de hoogte zullen houden van het reilen en zeilen van het jonge grut en rijden al zwaaiend het erf af.

    Ria zit op de achterbank met de reismand naast zich en houdt het kleine spul nauwlettend in het oog maar ze lijken het allemaal prima te vinden. We zijn het landweggetje richting N57 nog niet uit of er vallen twee paar kleine oogjes dicht. Ze waren ook zo druk met elkaar in de weer in de buitenlucht en dat maakt vaak hongerig maar zoals de komende dagen voor kittens zal blijken, ook slaperig.

    Thuis aangekomen zetten we de reismand in de keuken, dat leek ons om een ondefinieerbare reden een mooie strategische plaats, vraag dus niet waarom, en ik maak rustig het deurtje open.

    Er verschijnen aarzelend twee kleine kopjes met oogjes die de nieuwe omgeving nieuwsgierig opnemen en voorzichtig worden er een paar pasjes op de gladde keukenvloer gezet.

    We laten ze meteen de plaats zien waar we 2 bakjes hebben neergezet, één met brokjes en één met water en als ze daar eerst wat van hebben gebruikt zet ik ze, zoals in de lectuur die we al gekocht hadden, omschreven staat meteen in de kattenbak. Naar inmiddels nu na 3 weken is gebleken zullen ze hun behoefte niet meer ergens anders doen.

    Na een paar uurtjes hebben ze beiden het hele huis op de begane grond verkend en vallen ze tegen elkaar aan in slaap in een mandje waarin voorheen tijdschriften lagen; een plaats die we nooit zelf bedacht hadden. Zoals nu ook weer na die eerste weken is gebleken zullen ze ook nooit gaan slapen op een plaats die volgens ons wel fijn en comfortabel zal zijn maar juist op de meest vreemde plaatsen. Overdag is dat altijd tegen- of op elkaar ergens in de kamer en ’s nachts blijken ze ieder apart te liggen, altijd in de bijkeuken, want ergens anders willen wij ze niet hebben, maar de één op de wasdroger en de ander ergens op een doos of een stoel, mogelijkheden genoeg maar wel altijd ergens hoog. Kennelijk is dit instinctief aangeboren omdat dat veiliger zou zijn.

    Ze zijn vanaf het begin bij tijd en wijle zeer levenslustig en ravotten en dollen door het hele huis waarbij ze allerlei schijngevechten voeren. Je hoort dan continu roffelende pootjes over de vloerbedekking van de ene naar de andere kant, worden er de vreemdste capriolen gemaakt met allerlei zelf bedachte sprongen en voeren ze een ballet op waarbij de rug zo hoog- en de staart zo dik als mogelijk worden gemaakt terwijl ze zijdelings voor elkaar langslopen  met de oren vlak tegen de kop in de nek. Dan is er echt iets gebeurd waarbij de één de ander pijn heeft gedaan en is het kennelijk tijd voor ze om even uit te maken wie de baas in huis is.

    Even later, op een teken wat wij nooit zien of opmerken is het dan weer plotseling p
    ais en vree en gaan ze weer vredig tegen elkaar aan liggen om elkaar vervolgens uitbundig schoon te likken.

    Overdag spelen ze ook regelmatig als het niet regent buiten en vermaken ze zich met stukken plastic, tuinmeubilair een afgedankte radiator, rondvliegende vliegen en veertjes die ze vinden van vogels die overvliegen.

    We vragen ons wel af hoe lang het nog zal duren voor ze ontdekken dat er achter het geïmproviseerde hekwerk bekleed met z.g. stückloper ook nog heelveel spannende dingen te beleven zijn.

    Mink is inmiddels vorig weekend kennis wezen maken maar kon niet goed z’n draai krijgen. Achteraf bleek bij de dierenarts dat ze nog steeds koorts had van een infectie die ze eerder die week opgelopen had en daarom zat ze duidelijk niet goed in d’r vel. Gelukkig gaat het nu wel redelijk maar toch vervelend als zo’n diertje waar je, zoals Jan-Jaap, de zorg voor hebt zich niet goed voelt.

    Hoe de kittens heten!??

    De bont wit-cyperse is Lotte en de cyperse ofwel “het tijgertje” is Loes.