Nog steeds algehele remissie…….!

16 Feb

Het is maandagmorgen 15 februari 2010 rond 9.30 uur als we weer eens richting Rotterdam rijden met als doel, het EMC Daniel den Hoed, de afdeling hematologie. Ik ben vannacht een paar keer gaan kijken of het sneeuwde maar gelukkig was dat niet zo anders hadden we wel vroeger weg gemoeten. Zo waren we in een normaal tijdsbestek op de plaats van bestemming.

De dokter was een half uur achter op schema en in de tijd die we moesten wachten werd de spanning in mijn lijf er niet minder om. Ondanks dat ik na de stamceltransplantatie van begin 2007 steeds in complete remissie geweest ben is het na een periode van 3 maanden na de laatste controle toch altijd weer spannend. Gezien het feit dat veel lotgenoten na behandeling op een bepaald moment toch weer achteruitgang vertonen is het niet vanzelfsprekend dat dit mijn deur wel voorbij zal blijven gaan.

De dokter vraagt hoe het met me gaat en ik geef te kennen dat ik me de laatste weken niet echt prettig gevoeld heb maar dat ik dit voornamelijk toeschrijf aan bijwerkingen van de pijnmedicatie. Ze geeft toe dat dit wel het geval moet zijn want de bepalingen van het bloed geven aan dat er geen sprake is van verandering dus m.a.w. "ik ben nog steeds in volledige remissie!"

Daar zijn we dus weer blij mee en er wordt  afgesproken dat ik over 4 maanden weer terug kom. Het is dan weer tijd voor een algehele controle die bestaat uit het maken van een skeletstatusfoto, beenmergpunctie en uitgebreid bloed- en urineonderzoek.

Terwijl de dokter e.e.a. in de computer invoert bedenk ik me dat ik al een tijdje een prangende vraag heb en besluit om die toch maar eens te stellen. Ik vraag haar dus het volgende; Stel dat ik nu voor het eerst bij u kom en u kende mij niet en u zou nu de bepalingen van mijn bloed zien zou u dan concluderen dat ik de ziekte van Kahler heb!? Ze kijkt me een fractie van een seconde aan en zegt; Nee natuurlijk niet, er is op dit moment niets in uw bloed te vinden wat maar ergens op wijst. Het volgende moment besef ik dat ik een domme vraag gesteld heb want "volledige remissie" houdt in dat er niets aantoonbaar is, dus vandaar.

Terwijl ze mij een hand geeft verklaart ze het jammer te vinden dat ik met deze goede uitslag toch  zo veel last heb van de zenuwpijn die veroorzaakt wordt door de polyneuropathie en dat is een waar woord!

Wat betreft de moeder van Ria kunnen we zeggen dat ze sinds de diagnose van Non Hodgkin niet is achteruit gegaan. Ze voelt zich niet ziek, is soms wel moe maar bij de laatste controle bleek geen verslechtering.

Geen verdienste!

27 Oct

Enige weken geleden…..

Ik zit als chauffeur voor de zoveelste keer te wachten in de wacht kamer van de Interne poli in het van Weel Bethesda ziekenhuis in Dirksland als de deur van de spreekkamer open gaat en de dokter met stevige pas naar buiten marcheert. Daar achter volgt moeizaam oma, Ria’s moeder. Ze kijkt me met een verdrietige blik aan. Ze heeft gehuild. Achter oma komt Ria de spreekkamer uit en ze mimet en ik lees van haar lippen; “Het is niet goed, Non Hodgkin Lymfoom”. Ik begrijp haar meer dan ik haar versta omdat ik een dag eerder al dezelfde conclusie getrokken had. Gezien de uitslagen van vorige onderzoeken moest het een hematologische aandoening zijn en dan kom je al snel bij Waldenström, het zusje van Kahler, of één van de vele vormen van Non Hodgkin.

In de auto heeft oma zichzelf weer bij elkaar geraapt en klaagt ze; “Ik begrijp het niet, ik voel me nooit ziek, hoe kan dat dan?”

Ria verteld dan in het kort wat er zich in de spreekkamer heeft afgespeeld en dat de arts aanneemt dat het om een vorm gaat die niet agressief is. Inmiddels weten we nu beter en is de ziekte gevorderd naar stadium IIIA wat betekent dat de lymfklieren onder en boven het middenrif zijn aangedaan maar dat er nog geen sprake is van uitzaaiingen naar edele organen zoals nieren, lever en longen.

Zolang ik Ria’s moeder ken heb ik haar nooit ziek gezien en heeft ze verder weinig kennis van medische zaken omdat daar haar interesses gewoon niet liggen. Dat betekent dat ze zich ook moeilijk voor kan stellen wat er met haar gebeurd.

Ze komt dan als ze eenmaal thuis is voor zichzelf tot de eenvoudige conclusie; “We geven het maar over”. Achter deze zin zit een wereld van ervaringen, gedachten, berusting en vertrouwen.

Ik denk dat, wanneer je 88 jaar bent geen andere gedachten meer hoeft te hebben en we hopen dat ze het met die gedachte nog lang vol mag houden.

Gisteren, donderdag 26 oktober 2009…..

Het is rustig herfstweer als we rond 10.00 uur weer eens richting het EMC Daniel den Hoed rijden. Het is 4 maanden geleden van het vorige controle bezoek en zijn inmiddels weer wel nieuwsgierig hoe de vlag er, wat  mijn ziekte betreft, bij hangt.

Bij het ziekenhuis aangekomen zien we dat er rond het gebouw inmiddels overgegaan is tot betaald parkeren compleet met slagbomen en automaten. We rijden naar binnen en vinden zonder moeite een plaatsje. Kennelijk maakt het vaste personeel nu geen gebruik meer van de beschikbare plaatsen en voor € 1,50 per uur is parkeren nog wel betaalbaar. We zijn ruim op tijd en gaan daarom eerst aan de koffie in het ruime restaurant wat ook het gevolg is van de ingrijpende verbouwing van de afgelopen maanden. We melden ons ruim op tijd bij balie B en zien daar dat de organisatie hier ook volledig gewijzigd is. We krijgen een nummertje en kunnen vervolgens gaan zitten waar we willen. Op de diverse flat-screens die door het gebouw verspreid zijn opgehangen kun je zien wanneer de arts je via zijn PC heeft opgeroepen. De ruimte waar vroeger sprake was van een combinatie van balies en wachtruimtes is nu omgetoverd tot één grote langgerekte, aantrekkelijk ingerichte wachtruimte met vrolijke gekleurde decoraties en verlichting, comfortabele fauteuils en een grote leestafel.

Een half uur later dan op mijn afsprakenkaart staat worden we bij de hematoloog binnengeroepen. Ze rommelt wat met haar PC en vraagt of we eerst de resultaten van het bloedonderzoek willen weten. Dat lijkt me een goed plan want daar gaat het uiteindelijk alleen maar om. Terwijl ze leest kan ik op het scherm mee kijken en zie al voordat zij de conclusie trekt dat het met de waarden prima staat en even later bevestigd ze dan ook dat ik nog steeds  in volledige remissie ben. Daar zijn we dan weer erg dankbaar, opgelucht en blij om en de dokter kan niet laten om ongeremd ons enthousiasme te delen.

Als ze ziet hoe blij wij reageren bevestigd ze nog eens dat het zeker niet vanzelf spreekt dat de uitslagen zo lang al zo goed blijven. Ria haalt aan dat er vooral de laatste tijd sprake is van TV-programma’s waarin door kankerpatiënten vaak soms zonder schroom gesteld wordt; “dat ze dit wel even gaan overwinnen” en dat; “ze zich er niet onder laten krijgen”. De dokter bevestigd dat een positieve instelling altijd goed is maar dat genezing of vertraging bij kanker absoluut geen verdienste.

Daarom wil ik hier uitsluitend nog aanhalen wat Ria’s moeder zei; "We geven het maar over". Iedereen die mijn web-log volgt kan hebben gelezen dat hier voor mij zeker een diepere betekenis aan mag worden gegeven omdat ik vast geloof dat er een Hogere Macht is die bepaald wat er gebeurd.

Let wel dat het feit dat ik in God geloof niet wil zeggen dat mijn ziekte daarom een meer gunstig verloop vertoont, nogmaals; "Geen verdienste!!".

Een record en een goed bericht.

9 Feb

“Ik blijf erop hopen dat er nog weleens een verbetering op zal treden”; zegt de persoon die tegenover me zit maar hij kijkt me aan met ogen die het tegendeel bewijzen. Ik kijk de dokter wat meesmuilend aan en vraag; “Gelooft u dat echt…. na bijna 2 jaar en zenuwpijn die eerder toe- dan afneemt”?

Het is vrijdag 9 januari 2009 en we zijn voor een controlebezoek in het EMC Daniel den Hoed, afd. neurologie. We waren na aankomst op de poli vrijwel direct aan de beurt.

Hij blijft me vriendelijk aankijken en verklaard dat hij weinig patiënten heeft waarbij de gevolgen van toediening van Velcade zo hardnekkig zijn. Ik overweeg nog even, te vertellen over een lotgenoot die ik ken en die inmiddels afgekeurd en zwaar invalide is als gevolg van een 3-tal shots met Velcade. Hij moet als hoofd van de afdeling Neurologie van het EMC te Rotterdam deze man kennen want hij is onder behandeling van het EMC Centrumlocatie, het voormalige Dijkzigt te Rotterdam maar ik besluit er verder niet op in te gaan.
Dergelijke verhalen hebben geen zin en leiden alleen de aandacht af van je eigen situatie.
De dokter vraagt of ik nog voldoende pijnstilling heb en schrijft vervolgens op mijn verzoek een herhaal recept voor de volgende 3 maanden uit en we nemen afscheid waarbij hij terwijl hij me een hand geeft een hart onder de riem steekt met de woorden: “Je kunt deze vorm van pijnstilling (Durogesic 50, dus morfine) zonder problemen jarenlang blijven gebruiken”. Waarschijnlijk verondersteld hij dat ik hierdoor opgelucht ben maar de verklaring geeft me toch onbestemd en dubbel gevoel.

We staan alles bij elkaar binnen 5 minuten weer buiten, een record!!

Enige weken later, het is maandag 9 februari, en we zijn opnieuw terug in de Daniel, nu bij de hematoloog. De ingang van de poli wordt verbouwd dus is het rondom het ziekenhuis een rommeltje met parkeren. Kennelijk zetten alle bouwvakkers al vroeg hun auto in de buurt van het gebouw met gevolg dat er voor de patiënten nog nauwelijks plaats is en er gewandeld moet worden. De hoofdingang van het ziekenhuis dient nu als toegang van het gehele complex dus ook de poli en dat geeft een chaotisch karakter aan de toch al krappe foyer.

We hadden een afspraak voor 10.30 uur, hadden 2 patiënten voor ons en waren om 11.15 uur aan de beurt. Zo gaat dat. Iedereen heeft recht op voldoende aandacht dus geen probleem. Tenslotte komen er in de Daniel weinig mensen voor zweetvoeten of ingegroeide teennagels.

Inmiddels voel ik me toch wel een beetje nerveus en dat wordt er niet beter op wanneer we tegenover de dokter zitten en ze kennelijk moeite heeft om van het scherm te lezen wat de uitslagen zijn van de belangrijkste paraprotiënen. Ze murmelt wat voor zich uit en ik help haar nog door bereidwillig aan te vullen; Ig……G en de schrik slaat om mijn hart als het dan nog stil blijft.
Wanneer artsen niet direct weten wat of hoe te zeggen, dus stilvallen, dan is mijn ervaring dat er meestal wel wat aan de hand is.
Gelukkig valt even later het bevrijdende; “Nauwelijks aantoonbaar”, en ik slaak een zucht van verlichting. Er blijkt nog steeds sprake van volledige remissie en dat wilde ik alleen maar horen. Er zijn weinig momenten waarbij ik voor mijn gevoel zo snel “Sonja Bakker”als het moment waarop we weer zo’n goede uitslag krijgen.
Ik krijg de mededeling dat ze mij over 4 maanden weer wil zien en dat er dan een skeletstatusfoto gemaakt moet worden en een beenmergpunctie moet worden uitgevoerd maar dat zal me nu een zorg zijn. Vier maanden, dat is nog zo’n tijd. Dan is het weeral zomer!!

Kerstkaart

17 Dec

Kerstkaart_fam_jtanis_2008

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;}@font-face {font-family:"Comic Sans MS"; panose-1:3 15 7 2 3 3 2 2 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:script; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:10.0pt; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:EN-US; mso-fareast-language:EN-US; mso-bidi-language:EN-US;}p {mso-style-priority:99; mso-style-unhide:no; mso-margin-top-alt:auto; margin-right:0cm; mso-margin-bottom-alt:auto; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman","serif"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:EN-US; mso-bidi-language:EN-US;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-hansi-font-family:Calibri;}@page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>


De molen is een korenmolengenaamd "de Eendracht" en staat aan de Vroonweg te Dirksland.

Ik heb een groot deel vanmijn jeugd op ± 50 m. afstand van deze molen gewoond en dus mijn jeugd doorgebracht en met de zoons van de molenaar heel veel avonturen beleefd.
Wanneer ik de straat waar ik nu woon uit loop richting het noorden dan zie ikaan het eind dit landschap wat nooit eender lijkt.

De foto van dit zwaarberijpte landschap  is genomen op zaterdag 22 december 2007.

We waren ‘s morgensonderweg naar een familiefeest en reünie, en had daarom mijn fototoestel bij meen realiseerde me, dat, als ik niet zou stoppen voor het maken van wat foto’sik daar zeker spijt van zou krijgen.
Zo kwam het dat we nu een mooie kerstkaart hebben kunnen maken.

Geen bericht, goed bericht…. ofwel, alles OK

11 Nov

Het is vrijdag 7 november 2008 en rustig herfstweer met een vriendelijk zonnetje wanneer we na 3 maanden weer eens richting Rotterdam rijden voor een controlebezoek aan de hematoloog in het EMC Daniel den Hoed. We zijn overigens de afgelopen maanden nog wel een paar keer in de Daniel geweest maar dat was omdat ik taxi speelde voor een familielid, een oom van Ria, die voor onderzoek en bestraling i.v.m. longkanker doorgestuurd was. Een mooie gelegenheid om onze nieuwe auto uit te proberen en ook deze morgen geniet ik weer volop van de fijne rijeigenschappen van ons mooie karretje. Al enige tijd is sprake van renovatie van de Haringvlietbrug waarbij de rijstroken versmald en verlegd zijn. We discussiëren wat over het idee dat het lijkt of de weggedeelten die door betonblokken van elkaar gescheiden zijn en de ene keer uit 2 rijbanen en de andere keer uit 1 rijbaan bestaat en of dit werkelijk zo is en zo ja hoe ze dat doen maar we komen er niet uit. Om de betonnen afscheiding zomaar even te verplaatsen lijkt ons geen optie dus lijkt het misschien maar zo.
Ongeveer een week geleden ben ik al bloed wezen prikken en heb ik de verzamelde 24-uurs urine afgegeven en zijn we nu dus erg benieuwd naar de waarden en of ik nog steeds in volledige remissie ben.
Ongeveer 2 weken geleden kreeg ik weeral een beetje de kriebels in m’n maag en begon de spanning voor de komende controle zachtjesaan een beetje voelbaar te worden, een verschijnsel wat je veel hoort van lotgenoten die in het zelfde schuitje zitten. Daar komt bij dat er bij diverse lotgenoten die ongeveer in de dezelfde periode getransplanteerd zijn, weeral sprake is van terugval dus toename van relevante paraproteïnes in het bloed waaruit blijkt dat het zeker niet vanzelfsprekend is dat het zo goed gaat.
Bij de Daniel aangekomen blijkt dat we de auto niet direct in de buurt kwijt kunnen en rijden we terug naar de Groenezoom waar we alsnog een plaatsje vinden. We wandelen vervolgens door de nette vooroorlogse woonwijk richting ziekenhuis en komen keurig op tijd op de poli aan.
Omdat we toch nog moeten wachten pak ik de Metro van deze dag (nee niet de tram naar de stad maar de krant in tabloidformaat van vandaag) en wie schetst onze verbazing.
Er staat een foto op de voorpagina, genomen op de Haringvlietbrug, van een groot geelgekleurd voertuig waarmee 2-maal per dag de betonblokken voor afscheiding verplaatst worden van de ene naar de andere baan.
Metro_071108_copy_2 En zo krijgen we zonder dat we erom gevraagd hebben een antwoord op een vraag die ons even daarvoor bezig hield!?
Even later komt de dokter ons halen. Op haar vraag hoe het met me gaat antwoord ik; “prima” naar waarheid en met de gedachte; “dan zijn we snel klaar”. Ze deelt mee dat de bepalingen van bloed en urine goed en onveranderd waren en dat ik dus nog steeds in volledige remissie ben. Dat is uiteraard weer heel fijn om te horen en ze kijkt ons aan met een blik van, “wat moeten we nu?”. Uiteindelijk besluit ze dan toch om maar even bloeddruk te meten en gewicht te controleren. Dat is ook allemaal prima. De bloeddruk was 145 over 85 en het gewicht 81 kg “incl. schoenen en alles aan”. Er wordt aangegeven om over 3 maanden weer maar te controleren en staan even later weer blij en opgelucht buiten. Gek genoeg voel ik me toch een aantal kilo’s lichter.

De Hoezemoos

18 Jul

Het is weeral een paar maanden geleden dat Peter van Dam, directeur van Korporaal Installatietechniek B.V. naar de me toekwam met de opmerking; “we willen voor je afscheid in verband met je vroegpensioen een receptie houden, wat vind je daarvan”. Ik keek kennelijk wat bedenkelijk dus voegde hij er aan toe dat het niet uitsluitend voor mij alleen zou zijn want er zouden nog 3 collega’s afscheid nemen. Ik ben persoonlijk niet zo gecharmeerd van gebeurtenissen waarbij ik het middelpunt ben zonder dat het gaat om de inhoud b.v. techniek maar kan me er ook wel iets bij voorstellen wanneer er behoefte bestaat aan het uitspreken van waardering dat je daar gelegenheid voor moet geven. Daarom heb ik er mee ingestemd en donderdag 19 juni 2008 om 15.00 uur is het dan zover.

Ik voel me gespannen, iets wat ik altijd heb wanneer er wat staat te gebeuren waarvan ik de omvang niet kan inschatten. Ria en de kinderen zijn ook uitgenodigd en dat doet me goed.
In de buurt van Schaapsweg tussen Ooltgensplaat en Den Bommel aan de N59 staat een soort blokhut genaamd “De Hoezemoos”. Het is een restaurant annex feesthut, geheel uit hout opgetrokken en heeft veel weg van een Oostenrijkse stube, een skihut wat bij aankomst ook wel duidelijk wordt want een aantal ski’s staan buiten gereed voor gebruik alhoewel je daar op ons eiland heel lang op zal moeten wachten.
Deze middag zullen we de ski’s dus zeker niet nodig hebben.

We hebben gezorgd dat we al voor 15.00 uur aanwezig waren maar toen we het parkeerterrein opreden stond er al een redelijk aantal bedrijfswagens met het logo van Korporaal. Aangezien veel personeelsleden te kennen hadden gegeven aanwezig te willen zijn had de directie op voorhand besloten het bedrijf vanaf 15.00 uur de rest van de dag te sluiten en kennelijk hadden velen besloten er na de middag niet veel meer aan te doen en zaten al aan de koffie of het bier toen wij arriveerden. Ook waren er al diverse oud-collega’s aanwezig die de afgelopen jaren al afscheid hadden genomen en uitgenodigd waren om nog eens bij te praten en ook afscheid te nemen van collega’s waar ze soms heel veel jaren mee samen hadden gewerkt.
We maken een kort rondje langs de aanwezigen, begroeten mensen en stel Ria en de kinderen voor waar dat zo uit komt.
Na een tijdje, als blijkt dat de meesten wel aanwezig zullen zijn, komt Peter naar me toe met het verzoek om samen met de collega’s Daan en Jan die ook afscheid nemen op een barkruk voor de groep aanwezigen te gaan zitten. Ik voel me opgelaten en weet nauwelijks raad met mijn houding maar probeer er in gedachten afstand van te nemen en het geheel over me heen te laten komen.
Peter begint met zijn speech en vangt aan met te memoreren hoe lang ik bij het bedrijf ben, wat ik zoal betekent heb voor de meet- en regelafdeling en dat ik door de tijd bewezen heb dat kennis belangrijk is voor de uitstraling van een bedrijf en dat ik hiervan altijd een voorbeeld ben geweest. Verder geeft hij aan dat mijn carrière en positie binnen het bedrijf op een bepaald moment toen ik ziek werd een onvoorziene wending nam, dat iedereen dit via deze blog kon volgen en dat ik na mijn behandeling in 2007 er alles aan gedaan heb om weer binnen mijn werkkring terug te keren en dat dit mij met steun van Ria en de kinderen ook gelukt is. Hij geeft aan dat ik zelfs tot gisteren nog bezig geweest ben om zaken af te ronden en verklaard blij te zijn met inzet om b.v. in de laatste periode nog een standaard te hebben neergezet voor het produceren van bediening- en onderhoudsvoorschriften.
Vervolgens spreekt Peter dezelfde waarderende woorden uit naar de collega’s Daan en Jan die beide gezamenlijk meer dan 90 jaar bij het bedrijf gewerkt hebben. Heel bijzonder wanneer mensen vrijwel hun hele werkzame leven bij één en het zelfde bedrijf werken en daar met zoveel inzet en vakkennis door de jaren heen prachtige technische installaties maken. De waardering hiervoor wordt door Peter dan ook niet onder stoelen of banken gestoken.
Na afloop van de speech overhandigt Peter aan elk van ons namens het bedrijf een enveloppe met inhoud en neemt vervolgens Rob, het hoofd uitvoering W-installatie de microfoon over en overhandigt ons namens alle collega,s een zelfde enveloppe. Vervolgens krijgen alle aanwezigen de gelegenheid ons de hand te drukken, te feliciteren en afscheid te nemen. Vervolgens gaat iedereen aan de drankjes en hapjes.
Ik voel me opgelucht en na het handjes schudden en met iedereen een paar persoonlijke woorden te hebben gewisseld voeg ik me weer bij Ria en de kinderen.

Tot 17.30 uur heb ik met diverse collega’s bijgepraat en is het tijd om afscheid te nemen. We doen een rondje langs de aanwezigen die allemaal nog geanimeerd met elkaar zitten te babbelen, wensen elkaar allemaal het beste en succes toe en gaan vervolgens richting auto. Chantal, Simone en Jan-Jaap gaan gedrieën nog ergens wat eten maar omdat ik er inmiddels wel een beetje doorheen zit rijden Ria en ik naar huis.

Ria straalt en wanneer ik dat tegen haar zeg geeft ze aan dat ze trots op me is om de woorden die tegen- en over me gezegd zijn. En ik voel me trots op Ria, Chantal, Simone en Jan-Jaap, mijn gezin.

Een goede uitslag!

27 Jun

Vanmorgen maandag 23 juni 2008 ben ik nerveus bij het opstaan i.v.m. het telefonisch consult met de hematoloog van het EMC Daniel den Hoed, dr. Doorduijn. Rond 11:15 uur zou de dokter bellen maar dat gebeurt niet. Om 12:15 uur heb ik zelf gebeld maar bleek de dokter naar de centrumlocatie van het EMC te zijn met de mededeling dat ze aan het eind van de middag zal bellen.

Om 15:15 uur belde de dokter en zei dat ze goed nieuws had. De M-component is nauwelijks aantoonbaar!! Dit betekent dat het IgG Kappa (spectrum) vrijwel 0 is, dus niet aantoonbaar. Het IgG (chemie) was 3,7 g/l wat stabiel is t.o.v. vorige bepalingen. Het percentage plasmacellen in het beenmerg was 0,2% dus ook nauwelijks waarneembaar. Alles bij elkaar is dit prima nieuws waar we voor de komende maanden weer zonder veel zorgen mee verder kunnen.